- Jak pokazuje badanie w czasopiśmie BMC Psychiatry, dzieci tworzą sobie wymyślonych przyjaciół głównie ze strachu przed samotnością i domową nudą
- Taki niewidzialny kumpel to bardzo bezpieczna przestrzeń ułatwiająca maluchom codzienne radzenie sobie z trudnymi emocjami i naukę empatii
- Jak informuje portal Cleveland Clinic, wymyślony przyjaciel pozwala przedszkolakowi przejąć pełną kontrolę nad sytuacją, co wspaniale buduje jego pewność siebie
- Obecność niewidzialnego znajomego powinna wzbudzić niepokój w momencie, gdy wyobrażona postać zaczyna straszyć malucha lub namawiać go do robienia krzywdy innym
- Nagłe problemy ze sposobem mówienia oraz codzienne unikanie mycia rąk czy zębów to wyraźny sygnał do zaplanowania szybkiej wizyty u zaufanego pediatry
Skąd bierze się wymyślony przyjaciel dziecka? Wyjaśniamy przyczyny
Wielu rodziców łapie się za głowę, gdy ich przedszkolak nagle zaczyna rozmawiać z pustym krzesłem w kuchni albo robi miejsce na kanapie dla kogoś, kogo tam wcale nie ma. Wymyślony przyjaciel pojawia się najczęściej w wieku przedszkolnym i jest to zupełnie naturalny, a wręcz bardzo potrzebny etap dorastania. Dziecko po prostu stwarza sobie w głowie kogoś, z kim chętnie spędza czas, je wspólny obiad czy układa się wieczorem do snu.
Jak pokazuje badanie opublikowane na łamach czasopisma BMC Psychiatry, dzieci wymyślają sobie takich wyjątkowych towarzyszy głównie po to, by zwyczajnie nie czuć się samotnie, zwłaszcza gdy w pobliżu nie ma innych rówieśników. Taki niewidzialny kumpel to też świetny sposób na domową nudę i tworzenie nowych, ciekawych zabaw. Maluch ma w końcu obok siebie kogoś, z kim może się zawsze dogadać, kto zawsze go słucha i kto ma dokładnie takie same pomysły na układanie klocków czy bieganie po podwórku.
Niewidzialny kolega a rozwój. Jak wpływa na emocje malucha?
Rodzice często zastanawiają się, co robić w takiej sytuacji, ale zazwyczaj najlepszym rozwiązaniem jest po prostu pozwolenie dziecku na tę radosną zabawę. Jak możemy przeczytać na portalu Cleveland Clinic, wymyślony kolega to niezwykle bezpieczna przestrzeń, w której dziecko może powoli trenować dzielenie się swoimi zabawkami czy podejmowanie pierwszych, samodzielnych decyzji. Taka bliska więź bardzo pomaga maluchom poukładać sobie w głowie trudne emocje i radzić sobie ze stresem, bo zyskują powiernika, któremu mogą zdradzić swoje największe sekrety. Co więcej, w takiej relacji to właśnie twoje dziecko rozdaje karty i ma pełną kontrolę nad całą sytuacją, co niesamowicie mocno buduje jego pewność siebie na co dzień. Warto pamiętać, że dzięki tym z pozoru dziwnym rozmowom z powietrzem, twoja pociecha uczy się empatii i zwykłego zrozumienia drugiego człowieka.
Maluch woli bawić się z wymyśloną postacią. Dlaczego tak jest?
Czasami wydaje nam się, że dziecko tak bardzo ucieka w swój świat wyobraźni, że zupełnie zapomina o prawdziwych zabawkach i woli siedzieć w kącie. Często taki wymyślony kumpel staje się po prostu miękkim zderzakiem na trudniejsze dni, na przykład kiedy przedszkolak ma gorszy nastrój albo czegoś bardzo się przestraszył. W takich chwilach obecność tego wiernego, niewidzialnego przyjaciela daje maluchowi ogromne poczucie bezpieczeństwa i stałości.
Dzieje się tak głównie dlatego, że wyobrażony znajomy pozwala maluchowi na powolne oswajanie zupełnie nowych życiowych doświadczeń w warunkach, które nie niosą żadnych przykrych konsekwencji. Dziecko może na spokojnie przetestować różne scenariusze zachowań, od głośnej kłótni po serdeczne godzenie się, w ogóle nie martwiąc się, że ktoś naprawdę się na nie obrazi. To po prostu jeden z najprostszych sposobów, w jaki twój mały człowiek w domowym zaciszu trenuje swoje umiejętności społeczne, zanim na dobre pójdzie bawić się na plac zabaw.
Kiedy wymyślony przyjaciel to powód, by iść do pediatry?
Choć codzienne rozmowy z niewidzialnym znajomym to zazwyczaj czysta zabawa i ogromne wsparcie, to są pewne zachowania, które powinny zapalić nam w głowie czerwoną lampkę i skłonić do rozmowy z lekarzem:
- wymyślony znajomy w ogóle nie znika, a dziecko twierdzi, że postać ciągle i bez przerwy do niego mówi
- niewidzialna osoba straszy malucha albo namawia go, by robił krzywdę sobie lub innym dzieciom z otoczenia
- nagle zauważasz u dziecka bardzo wyraźne problemy ze sposobem mówienia i nawiązywaniem kontaktu z tobą
- dziecko z dnia na dzień przestaje dbać o mycie rąk czy zębów i ma ogromne kłopoty z codziennym skupieniem
Jeśli zauważysz, że ten niewidzialny kolega zaczyna w niepokojący sposób przejmować kontrolę nad zachowaniem twojego malucha, dobrym pomysłem może być wizyta w przychodni. Taka krótka i szczera rozmowa z pediatrą pomoże wam wspólnie sprawdzić, czy za wymyśloną postacią nie kryją się jakieś większe kłopoty z prawidłowym rozwojem lub głęboko ukryty lęk.
Źródła:
Cleveland Clinic – Health Essentials
BMC Psychiatry — “The role of imaginary companion in the life of only children: a qualitative study”
8
Podcasty
Playlisty tematyczne
