To miasto zachwyca historią i zabytkową łaźnią. Kłobuck to prawdziwa perełka regionu

Zabytkowa łaźnia i bogata historia. Kłobuck to turystyczny hit woj. śląskiego

Strategiczne położenie Kłobucka od zawsze determinowało jego losy. Niewykluczone, że już w starożytności przebiegała przez te tereny odnoga słynnego szlaku bursztynowego. W wiekach średnich miasto przecinał kluczowy trakt handlowy, stanowiący łącznik między Małopolską, Wielkopolską i Śląskiem. Usytuowanie blisko granicy stymulowało rozwój gospodarczy, jednak z drugiej strony czyniło osadę podatną na liczne najazdy zbrojne.

Początki Kłobucka, zwanego dzisiaj Starym Miastem, datuje się na około 1244 rok. Prawdziwy przełom nastąpił jednak za panowania Kazimierza Wielkiego, który nadał miejscowości status miasta królewskiego na prawie magdeburskim, co miało miejsce między rokiem 1339 a 1344. Królewskie przywileje, potwierdzane później przez następców tronu, napędzały rozwój. W 1370 roku Kłobuck stał się lennem Władysława Opolczyka, by 26 lat później powrócić do polskiej korony dzięki Władysławowi Jagielle. Złoty wiek rzemiosła i handlu przypadł na XVI stulecie, o czym świadczą historyczne wzmianki o prężnie działających cechach szewców, sukienników, rzeźników czy piekarzy, a także o funkcjonowaniu młynów i miejskiej łaźni.

Istotnym wydarzeniem w historii Kłobucka była decyzja Sejmu Warszawskiego z 1658 roku, na mocy której miasto przekazano w wieczyste posiadanie jasnogórskim paulinom. Miało to stanowić finansowe zaplecze dla twierdzy klasztornej. Niestety, wkrótce potem potop szwedzki przyniósł gigantyczne zniszczenia, które zapoczątkowały wieloletni upadek miejscowości.

Burzliwe losy Kłobucka. Utrata praw miejskich i mroczny czas wojny

Rok 1793 przyniósł Kłobuckowi włączenie do zaboru pruskiego w wyniku II rozbioru Polski, a po roku 1815 miasto znalazło się w granicach cesarstwa rosyjskiego. Konsekwencją tego była utrata praw miejskich w 1870 roku, które udało się odzyskać dopiero po 47 latach. Czas II wojny światowej to najmroczniejsza karta w historii miasta – Kłobuck włączono do III Rzeszy, a utworzone przez nazistów getto stało się miejscem zagłady miejscowej ludności żydowskiej. Powojenny rozkwit nastąpił na przełomie lat 50. i 60., napędzany rozwojem kopalnictwa rud żelaza i przemysłu. Zwieńczeniem tych przemian było przywrócenie miastu statusu stolicy powiatu w 1999 roku.

Ślady bogatej historii Kłobucka są widoczne do dziś w zachowanych obiektach zabytkowych:

• Kościół św. Marcina i Małgorzaty – to najważniejszy punkt na mapie zabytków. Według kronik Jana Długosza, świątynia ufundowana przez Piotra Włostowica pochodzi z 1144 roku. Dzisiejsza, gotycko-barokowa forma to część dawnego kompleksu klasztornego z 1476 roku.
• Pałac w Zagórzu – to imponująca, neogotycka rezydencja z przełomu XVIII i XIX stulecia. Budowla, otoczona malowniczym parkiem, poddawana jest renowacji z myślą o adaptacji na nowoczesne centrum konferencyjne.
• Historyczny układ urbanistyczny – unikalny, czworoboczny rynek z asymetryczną siecią ulic to żywy dowód na historyczne planowanie przestrzenne miasta, wpisany do oficjalnego rejestru zabytków.
• Stara łaźnia miejska – obiekt z 1930 roku przy ulicy Wieluńskiej, stanowiący nawiązanie do instytucji funkcjonującej w Kłobucku już w XVI wieku.