- Ola idzie z chłopakiem do escape roomu, licząc na luźny wieczór
- Po otwarciu kłódki znajduje kartę z pytaniem o datę ślubu i robi jej się duszno
- W kolejnych skrytkach są koperty z pytaniami o kredyt, mieszkanie i liczbę dzieci
- Chłopak tłumaczy, że w takiej grze łatwiej jej będzie odpowiadać, bo wszystko ma tempo i kolejność
- Obsługa mówi, że prosił o nagranie jej reakcji, więc Ola wciska przycisk awaryjny i kończy grę
„Mamy godzinę tylko dla siebie” brzmiało jak prezent po moich dyżurach
Jestem fizjoterapeutką i czasem mam wrażenie, że całe dnie wyciągam ludzi z bólu, a wieczorem sama nie mam siły podnieść się z kanapy. Tamtego tygodnia miałam wysyp pacjentów po operacjach. Jeden płakał przy ćwiczeniach, drugi krzyczał, że go łamię. Marzyłam o czymś prostym, choćby o głupim serialu.
Kuba napisał, żebym się przebrała w coś wygodnego i nie zadawała pytań. „Zabiorę cię na reset” dopisał, a potem wysłał emotkę kluczyka. Wtedy wydawało mi się to nawet urocze. W aucie puścił muzykę, którą znamy z pierwszych wspólnych wyjazdów, i przez chwilę naprawdę było normalnie.
Zatrzymaliśmy się w bramie kamienicy w centrum, obok szyldu z neonem: „Zagadki”. Escape roomy kojarzyły mi się z ekipą znajomych i śmiechem z tego, kto znowu szuka klucza w doniczce. Kuba kupił bilety wcześniej, powiedział tylko: „Będzie gabinet detektywa, taki klimat jak lubisz”.
W gabinecie detektywa pachniało kurzem, a nie przygodą
Obsługa była miła. Szybki instruktaż, szafki na kurtki i zegar, który odliczał godzinę. W środku czekało biurko, lampa z zielonym kloszem, stara maszyna do pisania i wielka tablica z przypiętymi zdjęciami. Na półkach stały lupy i atrapy książek z wydrążonym środkiem.
Kuba od razu wszedł w rolę i zaczął czytać na głos kartkę z fabułą. Coś o tym, że zaginęły dokumenty. Ja rozejrzałam się po pomieszczeniu i złapałam ten przyjemny dreszcz, gdy widzi się kłódki i ukryte skrytki. Takie oderwanie od codzienności, gdzie nic nie jest na serio.
Pierwszą zagadkę mieliśmy na biurku, proste szyfry i liczby. Udało mi się znaleźć klucz w szufladzie, Kuba klasnął w ręce jak dziecko. „No, to idziemy!” rzucił, a ja pomyślałam, że może wreszcie nie będę musiała prowadzić rozmów o tym, co kto czuje.
Kłódka puściła, a na karcie stało pytanie o datę ślubu
Przy regale była metalowa skrzynka z kłódką na cztery cyfry. Znalazłam kombinację na tablicy ze zdjęciami, otworzyłam ją i zamiast kolejnego klucza zobaczyłam białą kartę w folii. Na górze był napis jak z gry, tylko że wcale nie był o grze: „Etap pierwszy: ślub”.
Pod spodem było pytanie, drukowanymi literami: „Jaka data ślubu jest dla ciebie realna?” Zamarłam z tą kartą w dłoni, jakbym nagle trzymała wynik badań, a nie zagadkę. Kuba popatrzył na mnie odrobinę za długo, a potem zaśmiał się trochę za głośno.
- No i? Fajnie, co? To taka personalizacja, mówiłem, że będzie klimat
- Kuba, to jest… pytanie do rozmowy, nie do gry
Schowałam kartę z powrotem do skrzynki, jakby to mogło sprawić, że zniknie. Podszedł bliżej i złapał mnie za łokieć. Niby delikatnie, ale tak, jak się przytrzymuje kogoś, kto zaraz się wyrwie. „Daj spokój, Ola. To tylko forma” powiedział ciszej. A mnie od razu złapał kark, ten znajomy ból z gabinetu.
Kopert przybywało i w końcu trafiłam na taką z napisem: „etap drugi mieszkanie”
Następna skrytka była w atrapie kominka. W środku leżały koperty, równe, kremowe, jak z papeterii ślubnej. Jedna miała nadruk: „etap drugi mieszkanie”. Dokładnie tak, małymi literami, bez polskich znaków, jakby to była część instrukcji.
W środku były trzy pytania. O to, czy wolę kupić czy wynająć, czy kredyt na 30 lat jest dla mnie okej i czy czuję się gotowa na wspólne konto. Kartki miały numerację. Jakby ktoś to układał wieczorem przy stole, popijając herbatę i rozpisując mi życie punkt po punkcie.
- Ty to przygotowałeś?
- No pewnie. Bo jak ja próbuję pogadać, to ty mówisz, że jesteś zmęczona albo że nie teraz
- Jestem zmęczona, bo pracuję z ludźmi cały dzień. A tu mam zegar nad głową
Kuba wzruszył ramionami i pokazał na licznik czasu na ścianie. „Właśnie o to chodzi, tempo pomaga. Jak w grze, nie da się uciec w dygresje” rzucił, jakby tłumaczył oczywistość. I wtedy dotarło do mnie, że on serio uważa to za sprytny sposób na to, żeby mnie „ustawić”.
Najgorsze nie były pytania o dzieci. Najgorsze było to, że on chciał to nagrać.
Z każdym kolejnym hasłem trafialiśmy na następne koperty. „Etap trzeci: dzieci” był w sejfie. Kod wpisałam prawie mechanicznie, bo ręce same robiły swoje. Pytania były już bezczelne: ile, kiedy, czy odkładamy na wózek. Jakby to były zakupy z listy.
Czułam, że moje milczenie zaczyna działać na moją niekorzyść. Kuba wypełniał je gadaniem, dopowiadał za mnie, śmiał się z własnych żartów. Co chwilę zerkał w róg pokoju, tam gdzie była czarna kostka kamery do podglądu, tej standardowej, do pomocy w grze.
Złapałam krótkofalówkę z biurka, tę do proszenia o podpowiedzi. Powiedziałam, że chcę wyjść. Już teraz. Po chwili w głośniku odezwał się męski głos z obsługi, trochę zakłopotany: „Czy wszystko okej? Bo partner prosił nas, żeby można było nagrać reakcję na finałową niespodziankę.”
Odłożyłam krótkofalówkę, jakby była brudna. Kuba zrobił minę, jakbym mu psuła urodziny. „To miało być na pamiątkę” wypalił. A ja już widziałam siebie odtwarzaną komuś na kanapie, wśród śmiechów i tekstów: „Ola się wzruszyła, patrz”.
Wcisnęłam przycisk awaryjny i przerwałam to, co sobie zaplanował
Przycisk awaryjny był obok drzwi. Czerwony, z instrukcją, że kończy grę. Stałam przy nim chwilę, bo jakaś część mnie wciąż chciała być tą wyluzowaną, co się nie czepia. Tylko że to nie był żart o zbyt trudnym szyfrze. Chodziło o to, żebym w pośpiechu podjęła decyzję o całym życiu.
- Nie wciskaj, serio. Zaraz jest finał. Tam będzie coś… ładnego
- Kuba, ja nie jestem zagadką. Nie będę odpowiadać na ślub i kredyt pod kamerą
- Ale ja chciałem, żebyś w końcu powiedziała konkretnie. Bo ja nie mam już dwudziestu lat
Wcisnęłam. Zegar zatrzymał się od razu. Zrobiło się cicho i głupio jasno, jak po przerwanym przedstawieniu. Drzwi kliknęły, obsługa otworzyła je po chwili, a ja wyszłam na korytarz z tym dziwnym uczuciem, że oddycham pierwszy raz od wejścia.
Na recepcji Kuba próbował jeszcze żartować, że „uciekłam z miłości”. Nie weszłam w to. Powiedziałam mu spokojnie, że możemy rozmawiać o przyszłości, ale nie w formie gry na czas, w której moje milczenie ma wyglądać jak zgoda. Wyszłam przed budynek, usiadłam na schodku i dopiero wtedy zauważyłam, że trzęsą mi się dłonie.
Przedstawione historie są inspirowane prawdziwymi zdarzeniami. Nie odzwierciedlają jednak konkretnych wydarzeń ani rzeczywistych osób, a wszelkie podobieństwa do nich mają charakter przypadkowy.
Podcasty
Playlisty tematyczne
