"Na urlopie żona zrobiła mi plan atrakcji co do minuty. Odpocząłem dopiero w drodze powrotnej"

„W foliowej koszulce leżał mój urlop, rozpisany na minuty”

Dojechaliśmy do miasteczka późnym popołudniem. Pachniało rozgrzanym kamieniem i morzem i przez chwilę naprawdę poczułem, że mi puszcza głowa. Hotel był zwyczajny, ale miał balkon i widok na dachy z czerwonej dachówki. W windzie żona już gadała, gdzie jutro zjemy śniadanie i o której trzeba wyjść, żeby „złapać światło” do zdjęć.

Myślałem, że to takie jej podekscytowanie, że nareszcie wyrwaliśmy się z domu. W pokoju rozpakowywałem ładowarki i koszulki, a ona wyjęła z torby przezroczystą koszulkę na dokumenty i położyła ją na stoliku przy łóżku. W środku był plan. Dzień po dniu, godzina po godzinie. Nawet „kawa z widokiem” miała wpisane, ile może trwać.

„Zrobiłam to, żebyśmy nie zmarnowali ani chwili” powiedziała z dumą, jakby mi wręczała prezent. Uśmiechnąłem się, bo co miałem zrobić. Ale w środku poczułem to znajome ukłucie, jak przy kolejnym zadaniu w robocie. Urlop jeszcze się nie zaczął, a ja już miałem wrażenie, że właśnie biorę na siebie kolejne zobowiązanie.

„O szóstej rano usłyszałem: wstawaj, bo nam ucieknie dzień”

Obudziła mnie bezlitośnie, odsuwając zasłony. Słońce wlało się do pokoju jak reflektor, a ja odruchowo zasłoniłem twarz poduszką. „Rafał, mamy dziś trzy punkty widokowe, potem starówkę i restaurację z owocami morza. Musimy ruszać już teraz” powiedziała tonem, jakby odprawiała mnie przed lotem.

Podniosłem się na łokciu i spojrzałem na zegarek. Było po szóstej. Przez chwilę nie wiedziałem, czy śnię, czy naprawdę przyjechałem nad Adriatyk po to, żeby być wyrywanym z łóżka szybciej niż w poniedziałek. „Przecież to urlop” mruknąłem, bardziej do siebie niż do niej.

Ona już była w sportowych butach, spakowana, z włosami związanymi jak do biegu. Plan leżał rozłożony na szafce, a obok długopis. Zrobiło mi się głupio, bo widziałem w jej oczach napięcie. Jakby jeden mój sprzeciw miał jej rozsypać cały dzień.

„Zatrzymałem się na kawę, ona zatrzymała stoper w głowie”

Pierwszy punkt widokowy był piękny, nie zaprzeczam. Skały, woda jak szkło, łódki wyglądające jak zabawki. Tylko ja miałem wrażenie, że oglądam to jak na podglądzie, bo zaraz znów trzeba było jechać dalej. A w głowie już tykało, że mamy następny punkt.

Gdy usiedliśmy w małej kawiarni, chciałem po prostu popatrzeć. Zamówiłem espresso. Kelnerka przyniosła je z uśmiechem i szklanką wody. Zamiast wziąć pierwszy łyk, usłyszałem: „Rafał, nie siedź tak, zrób mi zdjęcie. Tylko z tej strony, bo słońce”.

Potem było: jeszcze jedno, jeszcze bliżej, jeszcze jakbym patrzyła w bok. Na koniec ona wzięła mój telefon, żeby sprawdzić, czy „nie uciąłem głowy”. Kiedy zaproponowałem mały objazd i zatoczkę, którą widziałem po drodze, skrzywiła się, jakbym właśnie chciał rozwalić jej cały plan. „Nie ma tego w planie. Jak pojedziemy tam, to nie zdążymy na drugą panoramę” powiedziała i od razu zaczęła liczyć w myślach.

Jechałem wynajętym samochodem po serpentynach, a ona obok trzymała kartki w foliowej koszulce na kolanach, jak mapę do przetrwania. Gdy zwolniłem, bo na poboczu sprzedawali figi i miód, spojrzała na zegarek. Ten jej krótki, ostry wzrok nauczył mnie przyspieszać szybciej niż jakikolwiek znak drogowy.

„Wieczorem w hotelu poczułem się jak wykonawca, nie mąż”

Drugiego dnia byłem już zmęczony w sposób, którego nie potrafiłem jej wytłumaczyć. Nie od chodzenia, tylko od tego, że wszystko musiało się zgadzać co do minuty. W hotelu, gdy wreszcie usiedliśmy na balkonie, ja chciałem otworzyć piwo i posiedzieć w ciszy, a ona wyciągnęła telefon i zaczęła spisywać oceny restauracji.

- Daj mi chwilę bez tego.

- Przecież ja tylko to zapiszę, żebyśmy pamiętali. I muszę jeszcze sprawdzić, czy jutro łódka wypływa punktualnie.

Wtedy powiedziałem, ciszej niż planowałem: „Ja nie przyjechałem tu na projekt”. Zamilkła, ale nie w taki sposób, że zrozumiała. Raczej jak ktoś, kto słyszy krytykę i od razu się spina, tylko jeszcze nie wie, co powiedzieć.

Następnego dnia było gorzej. Spóźniliśmy się piętnaście minut do muzeum, bo musiałem zatankować, a kolejka była jak na złość długa. Ona stała przy kasie z zaciśniętymi ustami, a ja czułem, że ludzie obok słyszą to jej wstrzymane „no oczywiście”, nawet jeśli go nie wypowiada.

„Przy zlewie w końcu usłyszałem, czego ona naprawdę się boi”

Czwartego wieczoru wróciliśmy wcześniej, bo zaczęło kropić. Ja byłem z tego niemal zadowolony, bo wreszcie coś się posypało i może po prostu poleżymy. Ona krzątała się po pokoju, układała mokre rzeczy, wygładzała ręczniki, poprawiała wszystko, co nie miało znaczenia.

Podszedłem do łazienki i zobaczyłem, jak stoi przy zlewie z tym planem opartym o kosmetyczkę, już lekko pomarszczonym od wilgoci. Patrzyła na kartkę, jakby to była instrukcja, jak nie zgubić się w obcym miejscu. „Po co ci to aż tak?” zapytałem. Nie zaczepnie, bardziej bezradnie.

Ona nie odpowiedziała od razu. Zakręciła wodę, wytarła ręce, chociaż były prawie suche, i dopiero wtedy powiedziała: „Bo jak nie ma planu, to robi się pusto”. Spojrzała na mnie na sekundę, zaraz uciekła wzrokiem. „A jak jest pusto, to siedzimy i… nie wiem, co wtedy mamy robić ze sobą”.

To mnie zatrzymało. Nie dlatego, że to było jakieś wielkie wyznanie. Po prostu brzmiało jak coś, co nosi w sobie od dawna. I nagle te punkty widokowe, te restauracje, te zdjęcia, przestały być fanaberią. Zrobiły się zasłoną, którą ona stawiała między nami, żeby nie było ciszy, w której widać, że jesteśmy obok, ale trochę osobno.

„Ostatniego dnia schowałem plan do walizki i wyszedłem bez celu”

Nie stałem się nagle mądry ani odważny. Po prostu rano, kiedy poszła na chwilę po kawę do hotelowego baru, wziąłem foliową koszulkę ze stolika. Kartki były już pozaginane, z plamką po oliwie w rogu, z odręcznymi dopiskami w stylu: „lepsze światło wieczorem”. Schowałem je do walizki między dżinsy a ręcznik, jakbym chował coś, czego nie chcę już widzieć.

Kiedy wróciła, zaczęła odruchowo szukać planu. Ja udawałem, że poprawiam zamek w torbie, i w końcu powiedziałem: „Dziś jedna rzecz. Bez zdjęć, bez recenzji, bez celu. Idziemy na spacer”.

- Dokąd?

- Nie wiem. Po prostu przed siebie. Zobaczymy, gdzie nas nogi poniosą.

Widziałem, jak w niej walczy odruch z czymś innym. Przez chwilę miała tę minę, którą znam z domu, gdy coś nie idzie po jej myśli. Potem wypuściła powietrze i kiwnęła głową, jakby podpisywała rozejm. „Tylko… powiedz mi, kiedy wracamy” rzuciła jeszcze, prawie szeptem.

Szliśmy wąskimi uliczkami między domami, gdzie na sznurkach wisiało pranie, a z okien leciała chorwacka muzyka. Zatrzymaliśmy się przy małej piekarni, kupiliśmy bułki z czymś słonym, usiedliśmy na murku bez widoku z katalogu. Rozmawialiśmy o głupotach, o tym, że kelner wczoraj nas pomylił z kimś innym, o tym, jak śmiesznie brzmią niektóre nazwy na znakach.

W drodze powrotnej do domu, już w samochodzie na autostradzie, pierwszy raz od wyjazdu naprawdę odpocząłem. Nie dlatego, że wreszcie skończyły się atrakcje. Tylko dlatego, że między nami zrobiło się trochę miejsca na normalną obecność. Plan leżał w walizce i nie wyciągnęliśmy go już ani razu, a ja zapamiętałem bardziej ten spacer bez trasy niż wszystkie trzy punkty widokowe razem wzięte.

Przedstawione historie są inspirowane prawdziwymi zdarzeniami. Nie odzwierciedlają jednak konkretnych wydarzeń ani rzeczywistych osób, a wszelkie podobieństwa do nich mają charakter przypadkowy.