- Wkładanie butów rodziców pozwala dziecku naśladować dorosłych i odgrywać ich role
- Dziecko ćwiczy koordynację ruchów, równowagę oraz samodzielne wkładanie i zdejmowanie butów
- Podczas zabawy dziecko może powtarzać znane słowa i pokazywać emocje, które zna z codziennych sytuacji
- Dziecko może bawić się w dużych butach tylko przez chwilę, na płaskiej i nieśliskiej podłodze, pod opieką dorosłego
Dlaczego dziecko chodzi w butach rodziców? Naśladuje dorosłych
Chodzenie w butach rodziców jest formą naśladowania. Małe dzieci uczą się, obserwując domowników: widzą, że dorośli zakładają buty przed wyjściem, idą do pracy, prowadzą samochód albo załatwiają sprawy. Gdy dziecko wkłada za duże buty, po swojemu odtwarza znaną sytuację i próbuje zachowywać się jak dorosły.
Buty są dla dziecka łatwo rozpoznawalnym elementem zabawy. Są duże, należą do konkretnej osoby i od razu zmieniają sposób poruszania się, więc łatwo połączyć je z zabawą w mamę, tatę, lekarza, kierowcę czy osobę idącą do pracy. To, że dziecko wybiera akurat twoje buty, zwykle wynika z zainteresowania tym, co robisz na co dzień.
Buty rodziców w zabawie wspierają rozwój dziecka
Włożenie dużego buta wymaga wsunięcia stopy, utrzymania równowagi i dostosowania ruchów do jego rozmiaru. Dziecko próbuje też rozwiązać prosty problem: jak wstać, zrobić krok, nie zgubić buta albo dojść do wybranego miejsca. Nie zachęcaj dziecka do długiego chodzenia w za dużych butach. Taka zabawa ma być krótka i odbywać się pod opieką dorosłego.
Taka zabawa może też zachęcać dziecko do mówienia. Dziecko powtarza zasłyszane zwroty, na przykład: „wychodzę”, „spóźnię się” albo „gdzie są klucze”, i układa z nich własną historyjkę. W zabawie w role łatwiej również pokazać codzienne emocje, takie jak pośpiech przed wyjściem, radość z powrotu do domu czy zdenerwowanie, gdy czegoś nie można znaleźć.
Ważna jest także samodzielność. Między drugim a trzecim rokiem życia wiele dzieci chce coraz więcej robić samodzielnie, a wkładanie i zdejmowanie butów może być dla nich ciekawym zadaniem. Nawet jeśli but ląduje na niewłaściwej stopie, dziecko zdobywa doświadczenie potrzebne później przy zakładaniu własnych ubrań i obuwia.
Zabawa w butach rodziców wymaga kilku zasad bezpieczeństwa
Buty dorosłego są dla dziecka o wiele za duże. Mogą zsuwać się z pięty i utrudniać stabilne chodzenie. Dlatego najlepiej pozwolić na taką zabawę przez chwilę, pod okiem dorosłego i na równej, nieśliskiej podłodze. Dziecko nie powinno chodzić w takich butach po schodach, balkonie ani mokrych płytkach. Nie pozwalaj mu też w nich biegać ani wychodzić w pobliże drzwi wejściowych.
Przed zabawą sprawdź, czy w butach nie ma kamyków, ostrych elementów ani zabrudzeń. Zawiąż też sznurowadła lub schowaj je tak, by dziecko nie mogło na nie nadepnąć. Wysokie obcasy, ciężkie buty robocze oraz obuwie z twardymi metalowymi elementami lepiej odłożyć poza zasięg dziecka. Buty dorosłych nadają się wyłącznie do krótkiej zabawy w domu. Nie zakładaj ich dziecku na spacer, do przedszkola ani na plac zabaw.
Co powiedzieć, gdy dziecko często wybiera buty mamy lub taty?
Najprościej nazwać to, co dziecko robi: „Założyłeś moje buty i idziesz do sklepu” albo „Widzę, że dziś bawisz się w tatę”. Takie krótkie komentarze pomagają dziecku nazywać to, co robi, i nie zabierają mu swobody w zabawie. Nie trzeba poprawiać każdej historii ani wymagać, by bawiło się według dorosłego scenariusza.
Jeśli dziecko często prosi o twoje buty, można przygotować pudełko z bezpiecznymi rzeczami do przebierania: lekkimi kapciami w odpowiednim rozmiarze, czapką, torbą, apaszką czy nieużywaną kurtką. Gdy czegoś zabraniasz, powiedz dziecku, co może zrobić zamiast tego: „W tych butach możesz pochodzić po dywanie, kiedy jestem obok, ale nie wolno chodzić w nich po schodach”. Dzięki temu dziecko wie, gdzie może bawić się w butach rodziców i czego nie wolno mu w nich robić.
Źródła: