Dziecko nie chce ćwiczyć na WF-ie. Co może zniechęcać je do lekcji?

Niechęć do WF-u rzadko wynika z samego lenistwa czy braku motywacji. Dla dziecka trudne mogą być wysiłek po mało aktywnym dniu, obawa przed oceną, wstyd związany z ciałem albo nieprzyjemne doświadczenia w grupie. Zamiast naciskać na ćwiczenia, warto ustalić, co dokładnie dzieje się przed lekcją i podczas niej.

Lekcja WF-u
Autor: pl/ Freepik.com Zwolnienie z lekcji WF-u. Kiedy uczeń może być zwolniony z WF?
  • Tylko 20% polskich nastolatków spełnia zalecenie 60 minut ruchu dziennie
  • WF może zniechęcać przez porównywanie wyników, powtarzalne ćwiczenia i brak prywatności
  • Ocena z wychowania fizycznego powinna uwzględniać wysiłek, aktywność oraz systematyczność ucznia
  • Ból, lęk, dokuczanie i trudności ruchowe wymagają uważnej rozmowy oraz wsparcia szkoły
Jak ułatwić sobie sprzątanie? Plac Zabaw odc. 10

Skąd bierze się niechęć do zajęć sportowych?

Lekcja WF-u może być dla dziecka stresująca, nawet jeśli poza szkołą lubi ruch. Część uczniów obawia się, że będzie ostatnia w biegu, nie złapie piłki albo usłyszy komentarz od rówieśników. Trudność może też wynikać z małej codziennej aktywności, przez którą intensywny wysiłek na lekcji jest nagłym obciążeniem.

W Polsce zaledwie co piąty nastolatek w wieku 11–15 lat rusza się przez zalecaną godzinę dziennie. Dotyczy to 24% chłopców i 16% dziewcząt, a poziom ruchu obniża się wraz z wiekiem. Niechęć do WF-u warto więc traktować jako sygnał do rozmowy o warunkach zajęć i doświadczeniach dziecka, a nie jako dowód lenistwa.

Sytuacje na lekcji, które najbardziej zniechęcają uczniów

Najbardziej wymagające bywają sytuacje, w których dziecko czuje się obserwowane i porównywane. Dotyczy to zwłaszcza wybierania składów do drużyn, testów sprawnościowych, gier zespołowych oraz ćwiczeń wykonywanych pojedynczo na oczach klasy. W okresie dojrzewania dodatkowym źródłem napięcia mogą być przebieralnie, strój sportowy i większa świadomość własnego ciała.

W szkołach ponadpodstawowych z WF-u zwolnionych jest więcej uczniów niż w podstawówkach, szczególnie dziewcząt. Nie oznacza to automatycznie niechęci do ruchu, ponieważ znaczenie mogą mieć bóle menstruacyjne, obfite krwawienie, obawa przed przeciekaniem albo brak spokojnego miejsca do zmiany środków higienicznych. Przy miesiączce aktywność zwykle jest możliwa, ale nasilenie dolegliwości i komfort nastolatki mają znaczenie.

W rozmowie z dzieckiem dobrze sprawdzić, czy problem wiąże się z konkretną sytuacją na zajęciach. Sygnałem ostrzegawczym mogą być powtarzające się skargi na ból brzucha przed WF-em, wycofanie, zniszczone rzeczy, lęk przed przebieralnią albo niechęć do chodzenia do szkoły. Warto też zwrócić uwagę na możliwe trudności z koordynacją, hałasem, tłokiem czy dotykiem podczas dynamicznych zabaw.

Do częstych barier należą między innymi:

  • obawa przed publiczną porażką lub słabszym wynikiem niż rówieśnicy
  • powtarzalne zajęcia oparte głównie na grach zespołowych
  • dokuczanie, wykluczanie z drużyny lub komentarze o wyglądzie
  • ból, szybkie męczenie się albo trudność z koordynacją ruchów

Jak pomóc dziecku, które unika WF-u?

Porozmawiaj z dzieckiem bez oceniania i ustal, co sprawia mu największy kłopot: konkretne ćwiczenie, relacja z grupą, nauczyciel czy brak prywatności w szatni. Następnie warto przekazać najważniejsze informacje wychowawcy lub nauczycielowi WF-u i wspólnie ustalić możliwe wsparcie, na przykład stopniowy powrót do aktywności, inną rolę podczas części zajęć lub większą prywatność. Ocena z WF-u nie powinna zależeć od samych wyników testów, lecz przede wszystkim od wysiłku, systematyczności i aktywności. Gdy dziecko skarży się na ból, ma powracający lęk lub trudności ruchowe, warto skonsultować się z lekarzem lub psychologiem. Przy konkretnych dolegliwościach lekarz może wystawić zwolnienie tylko z części ćwiczeń, zamiast całkowicie wykluczać dziecko z WF-u.

Źródła:

Player otwiera się w nowej karcie przeglądarki