To pozornie błahe zachowanie zdradza wysoką inteligencję. Wielu ludzi nie ma o tym pojęcia

• Inteligencja wielokrotnie objawia się poprzez niepozorne, rutynowe działania, które wykraczają poza tradycyjne oceny akademickie czy ilość zapamiętanych faktów, dowodząc istnienia bardziej złożonych procesów analitycznych.
• Prawdziwa błyskotliwość to nie tylko błyskawiczne zapamiętywanie danych, ale również giętkość umysłu, umiejętność krytycznego spojrzenia na samego siebie oraz zdolność do dogłębnego badania otaczających okoliczności.
• Określone zachowania, na przykład szczere komunikowanie braków we własnej wiedzy czy chęć modyfikacji swoich poglądów po konfrontacji z nowymi, sprawdzonymi faktami, stanowią dowód wysokiej elastyczności myślenia i dojrzałości intelektualnej.
• Tego rodzaju postawy, wbrew pozorom nieświadczące o kompleksach, dowodzą ogromnej chęci do zdobywania wiedzy oraz umiejętności intelektualnego dostosowywania się, co jest fundamentem ponadprzeciętnej inteligencji.

Ponadprzeciętny umysł wiąże się nie tylko z błyskawicznym zapamiętywaniem faktów. Niezwykle ważna jest w tym przypadku giętkość myślenia, zdolność zauważania własnych słabości, a także sprawne ocenianie sytuacji i formułowanie trafnych konkluzji. Z tego powodu człowiek inteligentny nie musi być jednostką, która w trakcie dyskusji dominuje nad resztą rozmówców. Niekiedy jego największym atutem okazuje się to, że potrafi wziąć głęboki oddech, wysłuchać drugiej strony i uczciwie wyznać, że brakuje mu wiedzy w danym temacie.

5

Zadawanie pytań i przyznawanie się do niewiedzy. Ta cecha świadczy o bystrości

Jednym z nawyków najczęściej utożsamianych z bystrością umysłu jest formułowanie pytań i szczere wyznawanie własnej niewiedzy. Jednostka, która nie kreuje się na alfę i omegę w każdej dziedzinie, zazwyczaj charakteryzuje się większą świadomością swoich niedoskonałości. Zamiast strzelać w ciemno lub powielać zasłyszane od innych plotki, preferuje najpierw dogłębnie przeanalizować dany kłopot. Taka postawa ma ścisły związek z tak zwanym metapoznaniem, czyli predyspozycją do śledzenia i weryfikowania własnego toku rozumowania. Bystry człowiek potrafi zatem po prostu rzucić „nie mam pojęcia”, a w następnym kroku rozpocząć poszukiwania właściwego rozwiązania. Oczywiście nie jest to równoznaczne z faktem, że każdy pytalski dysponuje genialnym umysłem.

Jednakże dociekliwość i otwartość na świat należą do cech zdecydowanie ułatwiających zdobywanie wykształcenia. Analogicznie przedstawia się kwestia zdolności do korygowania własnych poglądów. Jeżeli dana osoba po zapoznaniu się z nowymi, rzetelnymi doniesieniami potrafi uderzyć się w pierś i przyznać do błędu, dowodzi to jej poznawczej elastyczności. W wybitnej inteligencji nie chodzi bowiem tylko i wyłącznie o to, by zawsze stawiać na swoim, lecz również o gotowość do weryfikacji posiadanych przekonań. W prozaicznych sytuacjach może się to objawiać w banalny sposób: zamiast impulsywnie odpowiadać, człowiek najpierw uważnie słucha, zadaje dodatkowe pytania, przetwarza zasłyszane racje i dopiero na samym końcu prezentuje swoje stanowisko.

Należy jednak mieć na uwadze, że pojedynczy uczynek nie stanowi miarodajnego wskaźnika poziomu IQ. Na nasz sposób porozumiewania się z otoczeniem rzutują również takie czynniki jak osobowość, odebrane wychowanie, bagaż życiowych doświadczeń czy też specyfika danej chwili.

Zatem jeżeli nasz rozmówca nagminnie powtarza słowa „nie wiem”, zasypuje nas gradem pytań bądź też z łatwością koryguje swoje stanowisko po zapoznaniu się z nieznanymi wcześniej dowodami, wcale nie musi to dowodzić jego niskiej samooceny. Jest wręcz na odwrót – takie zachowanie często wskazuje na ogromny głód wiedzy oraz nieskrępowaną otwartość umysłu.

Zobacz też: Chcesz dać córce na imię Julka? Urząd Stanu Cywilnego może odmówić