Spis treści
Willa Jadwigi Dobrzyńskiej i Zygmunta Łobody na Saskiej Kępie
Na warszawskiej Saskiej Kępie, pod adresem Estońska 6, stoi obiekt będący niegdyś jednym z najbardziej interesujących dowodów na nowatorskie podejście do projektowania. Chodzi o willę stworzoną na początku lat 30. XX wieku przez Jadwigę Dobrzyńską oraz Zygmunta Łobodę, która miała służyć im jednocześnie za prywatne mieszkanie i pracownię.
W tamtym okresie ta część stolicy przyciągała wielu projektantów i architektów otwartych na eksperymenty. Wznoszono tam obiekty wyraźnie zrywające z klasycznymi schematami, a wspólne dzieło Dobrzyńskiej i Łobody idealnie uzupełniało ten awangardowy krajobraz oraz nowe trendy.
Koncepcja budynku powstała najpewniej jeszcze w 1929 roku. Roboty ruszyły w lipcu 1932 roku, a twórcy wprowadzili się do środka już w maju kolejnego roku. Interesujący jest fakt, że inwestycję zrealizowano systemem gospodarczym, co oznaczało samodzielną organizację i nadzór nad wszystkimi pracami przez samych właścicieli.
Dom przy Estońskiej 6 w Warszawie i inspiracje Le Corbusierem
Kształt budynku przy ulicy Estońskiej 6 wyraźnie odcinał się od klasycznych rezydencji typowych dla Warszawy z okresu dwudziestolecia międzywojennego. Twórcy zdecydowali się na zastosowanie surowej, geometrycznej formy z jasnymi ścianami i obszernymi oknami. Wąski oraz wysoki gmach bezpośrednio korespondował z zyskującym wtedy sławę europejskim modernizmem.
W samej koncepcji wyraźnie zarysowują się nawiązania do dzieł słynnego Le Corbusiera. Wyróżnikami obiektu stały się poziome wstęgi okienne, zwieńczenie w formie płaskiego dachu z tarasem oraz wsparcie fragmentu konstrukcji na słupach. Projektanci przywiązali też dużą wagę do szczegółów, wprowadzając przy wejściu i w środku budynku szklane pustaki, nazywane luksferami.
Dalsza część artykułu znajduje się pod galerią.
Willa Dobrzyńskiej i Łobody na Estońskiej 6
Zabytkowa willa na Saskiej Kępie niszczeje mimo wpisu do ewidencji
Obecny wygląd gmachu przy ulicy Estońskiej w niczym nie przypomina czasów jego dawnego blasku. Obiekt, który w przeszłości opisywano w renomowanym czasopiśmie „Architektura i Budownictwo”, jest dziś mocno zdewastowany i stopniowo obraca się w ruinę. Losy nieruchomości na nowo wywołały dyskusję o trudnościach w zabezpieczaniu cennych architektonicznie miejsc w Warszawie.
Według doniesień portalu „Architektura-Murator”, warszawska nieruchomość figuruje w gminnej ewidencji zabytków. Taka forma ochrony nie daje jednak żadnej gwarancji na przywrócenie budynkowi jego oryginalnego wyglądu z lat świetności.