Fadel Hajjaj (29 l.) uciekł z ogarniętej wojną Strefy Gazy. Udało mu się wydostać z miejsca, w którym każdego dnia ludzie walczą o przetrwanie. Wśród ruin i zniszczeń pozostawił jednak najbliższych. Przyjechał do Polski z nadzieją, że odmieni nie tylko własny los, ale również pomoże rodzinie, która została w ojczyźnie. Chciał pracować, zarabiać i wysyłać bliskim pieniądze. Nie spodziewał się, że niedługo sam znajdzie się w dramatycznej sytuacji.
O możliwości zatrudnienia przy serwisowaniu hulajnóg elektrycznych dowiedział się od innych migrantów. W kwietniu rozpoczął pracę w warszawskim magazynie obsługującym pojazdy Dott. Nie było łatwo, ale Fadel nie zamierzał narzekać. Nie znał polskiego, a znalezienie zatrudnienia w obcym kraju było dla niego ogromnym wyzwaniem. Ciężka praca fizyczna wydawała się jedyną szansą na utrzymanie.
Obowiązki były wyczerpujące. Jak opowiada, pracował sześć dni w tygodniu, co najmniej po 10 godzin, często po 12 i więcej. Naprawiał hulajnogi, rozładowywał ciężarówki, przenosił pojazdy, segregował je i układał w magazynie. Każdego dnia miał naprawić przynajmniej 20 maszyn. A każda z nich ważyła, jak twierdzi, blisko 30 kilogramów!
– Musieliśmy podnosić hulajnogi z podłogi na stoły, żeby je naprawiać. Rozładowywaliśmy też ciężarówki i przenosiliśmy pojazdy w magazynie. To była bardzo ciężka praca fizyczna – opowiada Fadel Hajjaj w rozmowie z „Super Expressem”.
Za godzinę pracy otrzymywał 25 zł netto. Choć obowiązki były wyczerpujące, Fadel miał cel. Potrzebował pieniędzy. Wiedział, że w Gazie pozostali ludzie, którzy na niego liczą. Nie chciał zawieść bliskich. Każdy przepracowany dzień oznaczał możliwość przesłania im kolejnych pieniędzy. Jednak po niespełna trzech miesiącach od rozpoczęcia pracy wszystko zaczęło się zmieniać.
Ból był coraz silniejszy. „Mówili, że się przyzwyczaję”
Początkowo Fadel odczuwał ból pleców. Z czasem dolegliwości stały się tak silne, że zaczęły utrudniać mu normalne funkcjonowanie. Bolały go również okolice brzucha. Każdy kolejny dzień pracy oznaczał coraz większe cierpienie.
– Kiedy się budziłem, czułem potworny ból pleców i brzucha. Mówiłem o tym kierownikowi, ale usłyszałem, że to normalne. Że każdy, kto zaczyna taką pracę, odczuwa podobny ból i z czasem się przyzwyczaja – relacjonuje 29-latek.
Mężczyzna twierdzi, że wielokrotnie informował przełożonych o swoim stanie. Chciał iść do lekarza, ale obawiał się utraty zatrudnienia. Wiedział, że bez pracy zostanie bez pieniędzy, a jego rodzina w Gazie bez pomocy.
– Potrzebowałem pieniędzy, żeby utrzymać siebie i wspierać rodzinę. Dlatego każdego dnia zbierałem siły i szedłem do pracy, mimo bólu – opowiada.
W końcu trafił do szpitala. Początkowo podejrzewał, że cierpi na chorobę nerek. Kolejne konsultacje wykazały jednak poważne problemy z kręgosłupem. W dokumentacji medycznej, którą otrzymaliśmy, potwierdzono dyskopatię odcinka lędźwiowo-krzyżowego i wypukliny krążków międzykręgowych.
Co istotne, w zaświadczeniu z 23 września lekarz odnotował, że dolegliwości bólowe wystąpiły po pracy związanej z dźwiganiem ciężarów, a stan kręgosłupa znacznie się zaostrzył. Dla Fadela diagnoza oznaczała dramatyczną zmianę. Człowiek, który utrzymywał się z siły własnych rąk, stanął przed perspektywą długiego leczenia i utraty możliwości zarabiania.
– Powiedzieli mi, że potrzebuję fizjoterapii i leczenia. Nie mogę wykonywać takiej pracy fizycznej, bo mój stan może się pogorszyć – tłumaczy.
Stracił pracę. „Nie mogę nawet zarabiać na życie”
W połowie sierpnia Fadel stracił pracę. Jak relacjonuje, firma wykorzystała sprzeczkę z jednym ze współpracowników jako pretekst, żeby się go pozbyć. Mężczyzna jest przekonany, że w rzeczywistości chciano rozstać się z pracownikiem, który od dłuższego czasu skarżył się na problemy zdrowotne.
Po niespełna czterech miesiącach pracy został bez zatrudnienia. Z bolącym kręgosłupem i bez pieniędzy. Dla człowieka, który uciekł przed wojną, żeby ratować siebie i rodzinę, był to kolejny dramat.
Próbował jeszcze ratować sytuację. Znalazł zajęcie jako kurier, licząc, że w ten sposób uda mu się odzyskać choć część utraconych dochodów. Szybko okazało się jednak, że ból kręgosłupa uniemożliwia mu kontynuowanie również tej pracy. Musiał zrezygnować. Znów został bez źródła utrzymania.
– Nie mogę znaleźć pracy. Jestem tutaj nowy, nie mówię po polsku. Mogę wykonywać właściwie tylko pracę fizyczną, ale przez ból kręgosłupa nie jestem już w stanie tego robić – opowiada.
Najbardziej boli go jednak to, że nie może pomagać rodzinie pozostawionej w Strefie Gazy. Zamiast przysyłać bliskim pieniądze, sam musi martwić się o utrzymanie i dalsze leczenie.
Ciężka praca, ale bez etatu. Kto odpowiada za zdrowie pracownika?
Fadel wykonywał obowiązki na podstawie umowy zlecenia, choć według jego relacji przez sześć dni w tygodniu stawiał się w tym samym magazynie, pracował w wyznaczonych godzinach i wykonywał polecenia przełożonych. Codziennie te same obowiązki, to samo miejsce pracy i ten sam wysiłek. Przed rozpoczęciem zatrudnienia nie przeszedł również badań medycyny pracy.
Umowa zlecenia nie zapewnia takich samych uprawnień jak etat. Nie gwarantuje płatnego urlopu, a prawo do zasiłku chorobowego zależy między innymi od opłacania odpowiednich składek. Według informacji przekazanych nam przez Związek Syndykalistów Polski Fadel nie miał prawa do takiego świadczenia. Gdy zachorował, nie mógł więc liczyć na pieniądze z ZUS.
Czy przy takiej organizacji obowiązków rzeczywiście powinna obowiązywać umowa zlecenia? To jedno z pytań, które stawiają pomagający mu związkowcy.
Sprawa była przedmiotem bezpośredniej rozmowy przedstawicieli ZSP z jednym z pracowników Dott. Związkowcy pytali między innymi o ciężkie obowiązki mechanika, badania lekarskie oraz odpowiedzialność firmy za zdrowie zatrudnionego.
– Praca mechanika na takim stanowisku, na którym pan był zatrudniony, jest to, jakby nie było, praca fizyczna – przyznał anonimowy pracownik Dott w rozmowie z przedstawicielami związku.
Przekonywał również, że w przypadku umów zlecenia polskie prawo nie wymaga kierowania pracowników na badania medycyny pracy. Kiedy jednak pojawiła się kwestia odpowiedzialności za zdrowie Fadela, zapewniał stanowczo:
– Nie uchylamy się nigdy od żadnej odpowiedzialności – oświadczył.
Tymczasem Fadel nadal zmaga się z poważnymi dolegliwościami. Jak wynika z dokumentacji lekarskiej, nasiliły się one po wykonywaniu pracy wymagającej dźwigania ciężarów. Zdaniem pomagających mu związkowców firma nie może po prostu umyć rąk od całej sprawy.
Związkowcy walczą o rekompensatę. „Chcemy, żeby pracownicy mieli minimum”
Pomocną dłoń wyciągnął do Palestyńczyka Związek Syndykalistów Polski (ZSP). Organizacja zajmuje się pomocą pracownikom, którzy mają problemy z formalnym zatrudnieniem, nie otrzymują należnych świadczeń lub znajdują się w trudnej sytuacji życiowej.
– Po prostu zależy nam na tym, żeby wszystkim pracownikom się dobrze żyło. Żeby każdy miał jakieś minimum, czyli umowę o pracę, możliwość pójścia na zwolnienie. Nic wielkiego – tłumaczy Zenobia Żaczek ze Związku Syndykalistów Polski.
Związkowcy wskazują, że w szczególnie trudnym położeniu są migranci, osoby z niepełnosprawnościami i ludzie, którzy nie znają przepisów lub nie mają możliwości samodzielnej walki o swoje prawa.
– Staramy się doprowadzić do tego, żeby ci pracownicy mieli świadczenia, które im przysługują z racji wykonywanej pracy. Żeby byli traktowani jak pracownicy etatowi, z prawem do L4, płatnego urlopu i odpowiedniego ubezpieczenia – wyjaśnia Zenobia Żaczek.
ZSP wystąpił w imieniu Fadela do spółki emTransit, która zatrudniała go przy serwisowaniu hulajnóg Dott, domagając się rekompensaty. Zdaniem związkowców firma powinna ponieść odpowiedzialność za sytuację, w której znalazł się były pracownik.
Dott odrzuca roszczenia. „Twierdzenia nie zostały wykazane”
Spółka emTransit odmówiła jednak wypłaty żądanych pieniędzy. W piśmie z 21 października 2026 roku, podpisanym przez prokurenta firmy, jednoznacznie odrzucono roszczenia byłego zleceniobiorcy.
„emTransit sp. z o.o. nie uznaje zgłoszonych roszczeń ani co do zasady, ani co do wysokości, i odmawia ich zapłaty. Twierdzenia zawarte w wezwaniu nie zostały wykazane” – czytamy w dokumencie.
Związkowcy nie zamierzają jednak zostawiać Fadela bez pomocy. O sprawę zapytaliśmy więc również bezpośrednio Dott, dając firmie możliwość przedstawienia własnej wersji wydarzeń.
– Spółka zapoznała się ze zgłoszonymi roszczeniami i przedstawiła swoje stanowisko w tej sprawie bezpośrednio zainteresowanemu. Ze względu na indywidualny charakter sprawy oraz poszanowanie prywatności byłego zleceniobiorcy nie będziemy udzielać dodatkowych informacji ani komentować szczegółów sprawy na forum publicznym – przekazał redakcji zespół prasowy Dott.
Fadel pozostaje bez stałej pracy, przechodzi leczenie i nadal walczy o rekompensatę. Nie wiadomo, kiedy i czy w ogóle będzie mógł wrócić do dotychczasowych obowiązków. Mężczyzna, który uciekł przed wojną i chciał zapewnić rodzinie lepszą przyszłość, dziś sam potrzebuje pomocy. A jego bliscy w zniszczonej Gazie wciąż czekają na wsparcie, którego nie jest już w stanie im zapewnić.
Podcasty
Playlisty tematyczne
