Interweniowaliśmy w sprawie pana Stanisława jako jedni z pierwszych. W głowie nam się nie mieściło, jak można bezdomnego, schorowanego człowieka pozbawić wszelkich środków do życia, skazując na śmierć głodową. Bo w istocie do tego sprowadzała się decyzja urzędników z Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Narolu, którzy rok temu odebrali mężczyźnie stały zasiłek w wysokości 529 zł.
Stało się to wkrótce po tym, jak bezdomnego inwalidę przygarnęła pod swój dach Krystyna Ossak. Dała mu łóżko w ganku. Warunki straszne, ale pan Stanisław nie narzekał na brak podłogi i na hulający wiatr w szczelinach domu. Jeszcze pomagał jak umiał swojej dobrodziejce przy dwóch niepełnosprawnych synach. Właśnie wtedy pracownicy socjalni uznali, że skoro razem tak świetnie się dogadują, to należy ich uznać za rodzinę. A skoro są rodziną, to zasiłek się nie należy.
Zobacz: Śmiertelny wypadek w Grodzisku Mazowieckim. Mężczyzna wpadł pod pociąg
- On wiele razy jeździł do urzędu i prosił, żeby mu zwrócili zasiłek, bo nie ma na jedzenie i na leki. W końcu machnął ręką. Jadł tylko to, co mu dali dobrzy ludzie lub sam znalazł. Leków już nie kupował - opowiada Janina Kołpak, znajoma inwalidy.
Trzy dni przed Świętem Zmarłych pan Stanisław pojechał po mięso, które obiecał mu ktoś z Narola. To była jego ostatni wyprawa. W drodze umarł na zawał...
Podcasty
Playlisty tematyczne
