1. „Elektorat łyknie wszystko” – Rafał Ziemkiewicz, Paweł Lisicki
Wspólna książka dwóch znanych publicystów to próba rozebrania współczesnej sceny politycznej na części pierwsze. Ziemkiewicz i Lisicki analizują mechanizmy komunikacji politycznej, pokazując, jak elity zakładają, że odpowiednio opakowana narracja zostanie zaakceptowana niezależnie od treści.
Autorzy nie koncentrują się na personalnych sporach, lecz opisują narzędzia zarządzania emocjami i formatowania opinii publicznej. To lektura dla tych, którzy chcą lepiej rozumieć kulisy gry o władzę w Polsce, a nie tylko śledzić jej medialne efekty.
2. „Nadchodzi imperialna Rosja” – Arkadiusz Siwko
Książka Arkadiusza Siwki to głos, który wyrasta z wieloletniej obserwacji rosyjskiej polityki i poczucia, że ostrzeżenia były przez lata lekceważone. Autor opisuje „głuchotę i ślepotę” znacznej części klasy politycznej wobec sygnałów płynących z Moskwy – od Czeczenii, przez Gruzję, po Krym.
Siwko nie poprzestaje na krytyce. Analizuje stan polskiej obronności i zastanawia się, co w praktyce oznacza powrót rosyjskich ambicji imperialnych. To ważny głos w dyskusji o tym, jak poważnie traktujemy własne bezpieczeństwo.
3. „Russkij Mir” – Michał Gołkowski
Michał Gołkowski rezygnuje z analizy map i wykresów na rzecz rozmów z ludźmi, którzy tę wojnę prowadzą. Odwiedza ukraińskie obozy jenieckie i rozmawia z rosyjskimi żołnierzami – od poborowych po bardziej doświadczonych wojskowych.
Z tych spotkań wyłania się obraz Rosji jako swoistego „kultu cargo” – państwa, które naśladuje zachodnie instytucje i symbole, ale pozostaje zakotwiczone w mentalności ukształtowanej przez dekady propagandy i braku podmiotowości jednostki. To nie jest książka o strategii wojskowej, lecz o ludziach, którzy stali się narzędziami polityki imperialnej.
4. „Jakie piękne samobójstwo” – Rafał Ziemkiewicz
Zaktualizowane nowe wydanie jednej z najgłośniejszych książek Ziemkiewicza daje pretekst do ponownego namysłu nad polską tradycją myślenia o wojnie i państwie. Autor ostro ocenia elity II Rzeczypospolitej, których decyzje z 1939 roku – w jego ujęciu – doprowadziły do katastrofy narodowej.
Ziemkiewicz polemizuje z romantycznym mitem „honoru ponad wszystko”, pytając o odpowiedzialność przywódców za realne konsekwencje ich wyborów. To książka, która wciąż budzi emocje i zmusza do zadania sobie pytania, gdzie kończy się heroizm, a zaczyna polityczna nieodpowiedzialność.
5. „Upadek. Jak straciliśmy I Rzeczpospolitą” – Jacek Komuda
Jacek Komuda kreśli opowieść o państwie, które z pozycji europejskiej potęgi stopniowo doprowadziło się do upadku. W pierwszej części książki przypomina skalę i wyjątkowość I Rzeczypospolitej – jej ustrój, znaczenie w regionie, potencjał. Na tym tle pokazuje późniejsze rozkładanie się instytucji, prywatyzację interesu publicznego i wewnętrzne konflikty.
„Upadek” to przypomnienie, że o sile państwa decyduje jego wewnętrzna spójność, a największe zagrożenia bardzo często rodzą się nie na granicach, lecz wewnątrz elit.
Wszystkie te książki łączy jednak jedno: traktują czytelnika jak partnera do poważnej rozmowy i dostarczają argumentów, które pomagają samodzielnie ocenić sytuację, w jakiej Polska wchodzi w rok 2026.
Książki dostępne są na stronach wydawnictw:
Fabryka Słów - https://fabrykaslow.com.pl/
Zona Zero - https://www.zonazero.pl/
Podcasty
Playlisty tematyczne
