- Monika pożyczyła bratowej Thermomixa, nie ustalając, kto zapłaci za jego odesłanie
- Sylwia trzymała urządzenie trzy miesiące, choć miało służyć jej tylko kilka tygodni
- Kurier poprosił Monikę o 74 złote za odbiór paczki z jej własnym Thermomixem
- W kartonie leżała kartka, na której Sylwia doliczyła koszt kartonu i folii
- Po tej przesyłce Monika postanowiła, że bratowej nie pożyczy już żadnego sprzętu
„Pożyczyłam go bratowej i nie ustaliłyśmy żadnych zasad”
Thermomixa kupiliśmy z mężem na raty dwa lata wcześniej. Nie stał schowany w szafce dla gości. Używaliśmy go codziennie, obok czajnika. Robiłam w nim zupy dla dzieci, ciasto na pizzę i pastę z fasoli, kiedy próbowałam przekonać dzieci do zdrowszego jedzenia.
Sylwia zadzwoniła po wielkanocnym obiedzie. Mówiła, że wszędzie ogląda promocje, ale nie chce wydawać kilku tysięcy na coś, co potem będzie kurzyło się na blacie. Zapytała, czy mogłaby pożyczyć mój sprzęt na dwa albo trzy tygodnie.
Powiedziałam, że jasne, niech sprawdzi spokojnie. Po rodzinnym spotkaniu zapakowała urządzenie do bagażnika, a ja jeszcze podałam jej pojemnik z motylkiem i książkę z przepisami. Nie ustalałyśmy, jak ma mi go oddać, bo nie przyszło mi do głowy, że z bratową trzeba ustalać takie rzeczy.
„Mijały kolejne tygodnie, a Thermomixa nie było”
Minął miesiąc, potem drugi. Nie dopytywałam, bo wiedziałam, że Sylwia pracuje zmianowo, a mój brat często wyjeżdża służbowo. Kiedy dzieci pytały, czemu znowu wyrabiam ciasto ręcznie, żartowałam, że nasz robot ma wakacje.
W lipcu napisałam do Sylwii, czy Thermomix się sprawdza. Odpisała po kilku godzinach, że jest świetny i że chyba kupi własny, tylko musi policzyć budżet. Dodała też, że niedługo mi go odda, więc nie naciskałam.
Pod koniec sierpnia dostałam od niej krótką wiadomość: „Wysłałam ci dzisiaj sprzęt kurierem”. Pomyślałam, że to nawet wygodne, bo do nich jest prawie sto kilometrów. Odpisałam tylko „Dzięki”. Nie przyszło mi wtedy do głowy, że następnego dnia zapłacę za odebranie własnego sprzętu.
„Najpierw terminal, potem mój Thermomix”
Przed południem zadzwonił dzwonek do drzwi, kiedy kroiłam warzywa na rosół. Za drzwiami stał kurier z dużym kartonem, szczelnie oklejonym brązową taśmą. Na naklejce zobaczyłam moje nazwisko, adres i wyraźnie wydrukowaną kwotę 74 zł.
Zapytałam, czy kwota pobrania na pewno się zgadza. Kurier zerknął w telefon i spokojnie odpowiedział, że paczka jest za pobraniem, a bez opłaty musi ją zabrać z powrotem. Mówił spokojnie i rzeczowo, jakby chodziło o zwykłą paczkę ze sklepu, a nie o mój własny sprzęt.
Mąż wychylił się z kuchni i zapytał, co się dzieje. Pokazałam mu ekran terminala, a on najpierw się uśmiechnął, bo uznał, że źle przeczytałam. Potem spojrzał na karton i powiedział tylko: „Monika, przecież ona każe ci płacić za oddanie twojego Thermomixa”.
„Zapłaciłam, bo inaczej paczka wróciłaby do Sylwii”
Mogłam odmówić. Wiedziałam jednak, że wtedy karton pojechałby z powrotem do Sylwii, a ja znowu musiałabym pisać, dzwonić i zastanawiać się, czy urządzenie nie zostanie gdzieś w sortowni. Wyjęłam kartę i przyłożyłam ją do terminala.
Siedemdziesiąt cztery złote nie zrujnowałyby nam budżetu. Właśnie to najbardziej mnie drażniło. Nie chodziło o pieniądze, tylko o to, że Sylwia uznała, że za odesłanie mojego sprzętu zapłacę ja.
Kurier postawił karton w przedpokoju i życzył miłego dnia. Zostałam z nim sama, bo mąż wrócił do pracy przy komputerze, a dzieci były w szkole. Przez kilka minut patrzyłam na taśmę, jakby po jej kolorze dało się rozpoznać, czy Sylwia zrobiła to z roztargnienia, czy całkiem świadomie.
„Sylwia doliczyła mi nawet karton i folię”
Otworzyłam paczkę nożyczkami, ostrożnie, żeby nie przeciąć kabla. Thermomix był zawinięty w folię bąbelkową i obłożony zwiniętymi gazetami. Na samej misie leżała mała karteczka, złożona na pół.
Sylwia napisała: „Doliczyłam karton i folię, bo nie miałam swoich”. Przeczytałam to dwa razy, potem usiadłam przy kuchennym stole i położyłam kartkę obok rachunku od kuriera. Karton wyglądał, jakby został po telewizorze, a folia bąbelkowa była już używana.
Zadzwoniłam do brata, ale odebrał dopiero wieczorem. Powiedziałam mu spokojnie, co się stało, i usłyszałam, że Sylwia pewnie nie pomyślała, że tak to odbiorę. Po chwili dodał, że naprawdę kłócimy się o grosze, a ja zacisnęłam usta, żeby nie powiedzieć czegoś, czego potem żałowałabym bardziej niż tych 74 złotych.
„Thermomix wrócił, ale ja przestałam pożyczać”
Następnego dnia mama zadzwoniła z pytaniem, czy naprawdę robię aferę o przesyłkę. Widocznie brat zdążył jej opowiedzieć swoją wersję. Powiedziałam, że nie robię afery, tylko nie rozumiem, dlaczego Sylwia nie zapłaciła za odesłanie pożyczonego sprzętu.
Nie prosiłam Sylwii o zwrot pieniędzy. Mogłabym wysłać jej zdjęcie potwierdzenia, mogłabym napisać długą wiadomość i czekać, aż odpisze, że przesadzam. Nie miałam na to siły, więc schowałam kartkę z kartonu do szuflady z instrukcjami i gwarancjami.
Thermomix znowu stoi w kuchni, czysty i sprawny, ale przez kilka dni nawet nie chciałam go włączać. Jakiś czas później Sylwia zapytała na rodzinnej grupie, czy mogłaby pożyczyć moją gofrownicę na weekend, odpisałam, że niestety nie. Nie dodałam nic więcej, bo tym razem naprawdę nie było czego wyjaśniać.
Przedstawione historie są inspirowane prawdziwymi zdarzeniami. Nie odzwierciedlają jednak konkretnych wydarzeń ani rzeczywistych osób, a wszelkie podobieństwa do nich mają charakter przypadkowy.
Podcasty
Playlisty tematyczne
