- Obca sąsiadka przysłała Ewie zbliżenia jej okien
- Kobieta uznała, że nieprane firanki Ewy psują widok mieszkańcom osiedla
- Sąsiadka podpisała zdjęcia nazwami miesięcy: „sierpień”, „wrzesień” i „październik”
- Na jednym zdjęciu Ewa zobaczyła siebie w szlafroku, stojącą wieczorem przy zlewie
- Przestało chodzić o firanki. Ewa poczuła, że ktoś obserwuje ją we własnej kuchni
„Zobaczyłam swoje okno na cudzym ekranie”
Mam pięćdziesiąt dwa lata, pracuję w osiedlowej aptece i mieszkam z mężem na czwartym piętrze. Z kuchennego okna widzę blok naprzeciwko, prawie taki sam jak nasz. Wieczorami zwykle robię herbatę, a Marek ogląda wiadomości w dużym pokoju.
Wróciłam tego dnia później, bo tuż przed zamknięciem przyszła pani po leki i długo szukała recepty w torebce. Zostawiłam zakupy na stole, nastawiłam wodę i odruchowo zajrzałam do telefonu. Czekała na mnie prośba o kontakt od kobiety, której nazwisko nic mi nie mówiło.
Przyjęłam prośbę i otworzyłam wiadomość. Na pierwszym zdjęciu było moje kuchenne okno, doniczka z pelargonią i zielona ścierka przewieszona przez parapet. Zdjęcie było tak ostre, że widziałam nawet zagięcie materiału przy rogu.
„Napisała, że moje firanki psują widok”
Pod fotografią przeczytałam: „Dzień dobry, mieszkam naprzeciwko, klatka B, mieszkanie 38. Może warto wyprać firanki, bo są szare i bardzo psują widok”. Przez chwilę patrzyłam na ekran, jakby ta wiadomość nie była do mnie.
Firanki rzeczywiście były już szare. Latem było gorąco, potem ciągle coś wypadało, a ja odkładałam pranie na kolejny wolny weekend. Ale jedno to wiedzieć o tym w swoim mieszkaniu, a drugie przeczytać ocenę od kobiety, której nigdy nie spotkałam.
Najbardziej nie dawało mi spokoju to, skąd znała moje nazwisko. Na skrzynce pocztowej mamy tylko numer mieszkania, a na domofonie nazwisko Marka, bo to on podpisywał kiedyś dokumenty do wspólnoty. Zapytałam, skąd zna moje nazwisko. Przez kilka minut widziałam tylko migające trzy kropki.
„Marek uznał, że ktoś zwyczajnie się nudzi”
Marek przyszedł do kuchni, kiedy stałam nieruchomo przy blacie z telefonem w ręce. Przeczytał wiadomość, prychnął i powiedział, że ludzie mają za dużo czasu. Potem zajrzał przez okno, jakby mógł od razu wypatrzyć kobietę z mieszkania 38.
Chciałam odpisać ostro, ale skasowałam trzy wersje. W końcu napisałam tylko: „Proszę nie fotografować mojego mieszkania”. Chyba zabrzmiało to zbyt spokojnie, bo po chwili dostałam odpowiedź, że pani nie robi nic złego, tylko „dba o estetykę osiedla”.
Odłożyłam telefon ekranem do dołu. Nagle przeszkadzało mi światło w kuchennym oknie, choć przecież zawsze paliło się o tej porze. Zasunęłam firankę, ale nie do końca, bo pelargonia zaczepiła o materiał i została w wąskiej szczelinie.
„Przysłała zdjęcia z trzech miesięcy”
Następnego ranka, przed wyjściem do apteki, dostałam kolejne zdjęcia. Były podpisane prostymi nazwami: „sierpień”, „wrzesień”, „październik”. Sąsiadka najwyraźniej nie zrobiła jednego zdjęcia pod wpływem kaprysu, tylko zbierała je od miesięcy.
Na sierpniowym ujęciu okno było otwarte na oścież, a firanki wisiały nierówno po myciu szyb. We wrześniu widniała na parapecie miska z jabłkami, bo nie mieściła mi się w lodówce. Na październikowym zdjęciu była zielona ścierka, ale już nie ta sama. Poprzednia zdążyła się zniszczyć.
W aptece co chwilę zaglądałam do telefonu, choć trzymałam go schowanego pod ladą. Przy wydawaniu leków wzięłam do ręki dwa różne pudełka witamin i koleżanka spojrzała na mnie pytająco. i koleżanka spojrzała na mnie pytająco. Powiedziałam, że źle spałam, bo nie chciałam tłumaczyć, że ktoś naprzeciwko urządził sobie kronikę mojego okna.
„Na zdjęciu zobaczyłam siebie w szlafroku”
Wieczorem przyszło jeszcze jedno zdjęcie. Zdjęcie było ciemne, zrobione późnym wieczorem. W szybach odbijało się światło z mieszkania. Najpierw dostrzegłam tylko znajomy blat i czajnik, a dopiero po chwili siebie przy zlewie.
Stałam bokiem w granatowym szlafroku, z mokrymi włosami spiętymi klamrą. Pamiętałam ten wieczór, bo Marek miał nocną zmianę, a ja zjadłam kolację na stojąco i myłam kubek po herbacie. Ktoś z bloku naprzeciwko patrzył wtedy prosto do mojej kuchni, a ja nie miałam o tym pojęcia.
Sąsiadka dopisała: „Wysyłam, żeby pani widziała, że problem trwa długo”. Nie odpisałam. Usiadłam na krześle, przyciągnęłam telefon do siebie i długo nie mogłam odłożyć go na stół, choć ekran już zgasł.
„Wyprałam firanki i zamówiłam rolety”
Marek wrócił po północy i od razu zauważył zaciągnięte firanki. Pokazałam mu ostatnie zdjęcie bez słowa. Tym razem nie zażartował, tylko usiadł obok mnie i przez chwilę patrzył na nasze odbicie w czarnym oknie.
Rano wyprałam firanki, bo i tak od dawna miałam to zrobić. Powiesiłam je jeszcze wilgotne, pachnące świeżym praniem, ale nie poczułam z tego żadnej satysfakcji. Zamówiłam też zwykłe jasne rolety, które wieczorem można opuścić, nie zaciemniając całej kuchni.
Nie wiem, ile razy ta kobieta zaglądała w nasze okna i co jeszcze zapamiętała. Czasem widzę światło w jej mieszkaniu po drugiej stronie i odruchowo odsuwam się od szyby. Najbardziej absurdalne jest to, że nadal trochę wstydzę się tych firanek, choć to nie ja przekroczyłam czyjąś granicę.
Przedstawione historie są inspirowane prawdziwymi zdarzeniami. Nie odzwierciedlają jednak konkretnych wydarzeń ani rzeczywistych osób, a wszelkie podobieństwa do nich mają charakter przypadkowy.
Podcasty
Playlisty tematyczne
