Poprosiła sąsiada, żeby ściszył muzykę. „Teraz co wieczór sam śpiewa do mikrofonu”

• Beata poprosiła sąsiada z góry, żeby ściszył muzykę
• Sąsiad przeprosił, wyłączył głośniki i przez dwa dni panowała cisza
• Trzeciego wieczoru zaczął śpiewać te same piosenki do mikrofonu
• Mężczyzna wyjaśnił, że ćwiczy, bo zapisał się do zespołu w domu kultury
• Mąż Beaty twierdzi, że sąsiad spełnił jej prośbę dokładnie po swojemu

„Po kolacji z góry zaczynało się disco polo”

Mieszkamy w tym bloku od dziewiętnastu lat i człowiek przyzwyczaił się już do sąsiedzkich hałasów. Pani Halina obok tłucze kotlety w niedzielę, a dzieci z drugiego piętra czasem biegają po korytarzu. To wszystko da się przyjąć, bo człowiek mieszka między ludźmi, a nie w domku na końcu lasu.

Problem zaczął się kilka miesięcy wcześniej, gdy nad nami zamieszkał pan Roman. Wiedziałam, że jest po rozwodzie i ma trochę po pięćdziesiątce, bo przy pierwszym spotkaniu na klatce sam o tym wspomniał. Powiedział też, że lubi muzykę i że wreszcie ma czas robić rzeczy dla siebie.

Na początku puszczał coś tylko w soboty, zwykle po sprzątaniu. Potem zaczął ją puszczać niemal codziennie, zwykle około dziewiętnastej, kiedy ja robiłam kolację, Paweł oglądał wiadomości, a nasz syn Kuba próbował odrabiać lekcje. Bas przechodził przez sufit tak wyraźnie, że przy stole drżała szklanka z wodą.

Najgorzej było z refrenami, bo pan Roman najwyraźniej miał kilka ulubionych utworów i odtwarzał je w kółko. Kuba zakładał słuchawki, Paweł podgłaśniał telewizor, a ja coraz częściej łapałam się na tym, że czekam na dwudziestą drugą jak na wybawienie. Mimo to długo mówiłam sobie, że może przesadzam.

„W końcu poszłam do niego”

Któregoś wieczoru Kuba wyszedł z pokoju z zeszytem do matematyki i powiedział, że nie może policzyć zadań, bo z góry znowu leci piosenka o zielonych oczach. Spojrzałam na niego, potem na Pawła, który tylko wzruszył ramionami. Wtedy odłożyłam ścierkę, wzięłam klucze i poszłam na czwarte piętro.

Pod drzwiami pana Romana muzyka była jeszcze głośniejsza, ale kiedy zadzwoniłam, ściszył ją prawie od razu. Otworzył w kapciach i rozciągniętym granatowym podkoszulku. Wyglądał bardziej na zaskoczonego niż zirytowanego.

Powiedziałam najspokojniej, jak umiałam, że przepraszam, iż przeszkadzam, ale u nas w mieszkaniu bardzo ją słychać. Dodałam, że syn ma szkołę, a my wszyscy rano wstajemy do pracy. Przez chwilę bałam się, że usłyszę coś o przewrażliwionych sąsiadach.

Pan Roman pokiwał głową i od razu powiedział: „Ojej, naprawdę aż tak niesie? Nie miałem pojęcia”. Przeprosił dwa razy, zapewnił, że będzie uważał, i jeszcze tego samego wieczoru wyłączył głośniki. Wróciłam na dół z poczuciem, że zwykła rozmowa potrafi załatwić więcej niż awantura.

„Trzeciego wieczoru usłyszałam go w mikrofonie”

Przez dwa kolejne dni było tak cicho, że aż zwracałam na to uwagę. Paweł nawet zażartował, że może pan Roman wyjechał do sanatorium. Kuba uczył się przy otwartych drzwiach do pokoju, a ja mogłam spokojnie obejrzeć serial bez napisów.

Trzeciego wieczoru siedzieliśmy z Pawłem przed telewizorem. Była prawie dwudziesta, kiedy z góry dobiegły pierwsze nuty podkładu, dużo cichsze niż wcześniej. Już chciałam westchnąć, ale wtedy usłyszałam wyraźny, donośny głos pana Romana.

Śpiewał do mikrofonu z takim przejęciem, jakby występował przed pełną salą. Nie trafiał we wszystkie dźwięki, za to każdy refren kończył przeciągłym „hej”, które niosło się po suficie lepiej niż poprzednie basy. Paweł spojrzał na mnie, odłożył pilot i zaczął się śmiać.

Ja nie umiałam się śmiać od razu. Siedziałam nieruchomo z kubkiem herbaty i czekałam, czy to jeden utwór, czy może przypadek. Po pierwszym przyszły następne trzy, a pan Roman z każdą piosenką brzmiał coraz pewniej.

„Przy śmietniku stał karton po karaoke”

Następnego ranka schodziłam z workiem ze śmieciami i przy śmietniku zauważyłam duży karton. Na boku było zdjęcie uśmiechniętego mężczyzny z mikrofonem i napis: „Domowy zestaw karaoke”. Karton stał oparty o kontener tak dumnie, jakby ktoś wystawił tam nowy telewizor.

Wieczorem pan Roman śpiewał znowu, tym razem od wpół do ósmej do dziesiątej. Kończył punktualnie, ani minuty później, więc formalnie trudno było mu cokolwiek zarzucić. Nie puszczał też muzyki bardzo głośno, tylko mikrofon miał ustawiony tak głośno, że i tak słyszeliśmy go w całym mieszkaniu.

Po czterech takich wieczorach poszłam na górę drugi raz. Drzwi otworzył z szerokim uśmiechem, jakby spodziewał się pochwały. Za nim zobaczyłam stojak, mikrofon i telefon podłączony do małego głośnika.

Pan Roman uprzedził moje pytanie i powiedział: „Wziąłem sobie pani uwagę do serca”. Wyjaśnił, że skoro muzyka przeszkadzała, przestał ją puszczać tak głośno i teraz ćwiczy własne występy. Zapisał się do zespołu w domu kultury, bo zawsze chciał śpiewać, tylko wcześniej nie miał odwagi.

„Zapytał, czy słychać postępy”

Stałam na wycieraczce i nie wiedziałam, co odpowiedzieć. Pan Roman patrzył na mnie naprawdę z nadzieją, a nie z przekorą. Potem dodał, że ćwiczy codziennie, bo za miesiąc jego zespół ma wystąpić na spotkaniu seniorów.

- I jak pani ocenia? Z dołu słychać już postępy?

Powiedziałam, że słychać bardzo dobrze, może nawet za dobrze, i że chodziło mi po prostu o trochę spokoju wieczorem. On przytaknął, ale zauważył, że kończy przed dwudziestą drugą i stara się nie przesadzać. Mówił to tak grzecznie, że zaczęłam się zastanawiać, czy nie czepiam się człowieka, który po prostu próbuje robić coś dla siebie.

W domu Paweł wysłuchał mojej relacji i parsknął śmiechem. Powiedział, że pan Roman dokładnie spełnił moją prośbę, bo przecież ściszył muzykę. Kuba stwierdził tylko, że jeśli sąsiad nauczy się śpiewać, to może przynajmniej przestanie fałszować.

Przedstawione historie są inspirowane prawdziwymi zdarzeniami. Nie odzwierciedlają jednak konkretnych wydarzeń ani rzeczywistych osób, a wszelkie podobieństwa do nich mają charakter przypadkowy.