- Paweł zdecydował, że ogrzewanie włączymy dopiero 1 listopada
- Monika podkręcała termostat, ale Paweł zmieniał ustawienia w aplikacji
- Zuzia spała w skarpetkach, a w domu stale utrzymywało się siedemnaście stopni
- Paweł pokazał Monice rozliczenie gazu z dopłatą, o której nie powiedział jej przez wakacje
- Monika kupiła córce grzejnik, a Paweł zaczął kontrolować zużycie prądu
„Siedemnaście stopni miało nam wystarczyć do listopada”
Mam trzydzieści osiem lat, pracuję w sekretariacie szkoły i przez większość dnia odbieram telefony od rodziców. Po pracy odbieram Zuzię ze świetlicy, bo kończy się wcześniej niż moja praca. Pod koniec września zaczęłam po wejściu do domu odruchowo zapinać bluzę pod samą szyję.
Paweł pracuje zdalnie dla firmy informatycznej i lubi mieć wszystko policzone. Rachunki, ratę za samochód, zakupy w markecie, nawet to, ile wydajemy miesięcznie na kawę na wynos. Zwykle mi to nie przeszkadzało, bo pilnował spraw, na które ja nie miałam głowy.
Pewnego wieczoru siedzieliśmy w kuchni przy makaronie, a za oknem padał drobny deszcz. Paweł odłożył telefon obok solniczki i powiedział, że w tym roku piec uruchamiamy dopiero pierwszego listopada. Dodał, że październik da się przeżyć w ciepłych ubraniach.
„Paweł pilnował termostatu przez telefon”
Termostat mamy w przedpokoju, tuż obok szafki na buty i dziecięcych kurtek. Na wyświetlaczu widniało 17°C. Przez pierwsze dni patrzyłam na nie jak na coś tymczasowego, co zaraz przestanie mieć znaczenie.
Zuzia rano długo siedziała na łóżku, zanim się ubrała. Wkładała rajstopy pod spodnie, a do spania poprosiła o grubsze skarpetki, chociaż zwykle ich nie znosiła. Po tygodniu zaczęła pociągać nosem i kaszleć, zwłaszcza po nocy.
Próbowałam rozmawiać z Pawłem spokojnie. Mówiłam, że możemy ustawić dwadzieścia stopni tylko wieczorem albo ogrzewać dom przez godzinę rano. On odpowiadał, że nie mamy pałacu, tylko dobrze ocieplony bliźniak, a ja przesadzam.
„Ustawiłam dwadzieścia stopni, a wieczorem znów było zimno”
Pewnego dnia Paweł pojechał do biura na spotkanie z zespołem. Kiedy Zuzia wróciła ze szkoły, miała lodowate dłonie i od razu zawinęła się w koc na kanapie. Podeszłam do termostatu i ustawiłam dwadzieścia stopni.
Nie zrobiłam tego na złość. Chciałam tylko, żeby w domu zrobiło się choć trochę cieplej. Wieczorem ugotowałam pomidorową, a Zuzia pierwszy raz od kilku dni zdjęła polar.
Paweł wrócił po dziewiętnastej, przywitał się z nami i nawet nie spojrzał w stronę przedpokoju. Położył telefon na blacie, poszedł umyć ręce, a chwilę później kaloryfery zrobiły się chłodne. Zobaczyłam na termostacie znowu siedemnaście stopni.
„Nie pytałeś, czy nam zimno, tylko zmieniłeś ustawienie”
Stanęłam przy kuchennym stole z chochlą w ręku i zapytałam, czy właśnie wyłączył ogrzewanie. Paweł nie podniósł wzroku znad telefonu, tylko powiedział, że dostał powiadomienie z aplikacji. Powiedział to tak, jakby chodziło o otwarte okno, a nie o to, że jego dziecko marznie.
Powiedziałam mu, że nie pyta, czy nam zimno, tylko od razu poprawia moje ustawienia. On odparł, że ktoś musi myśleć o rachunkach, bo zeszłej zimy grzaliśmy bez opamiętania. Zuzia przestała mieszać makaron i spojrzała na nas znad talerza.
Następnego dnia w pracy opowiedziałam o tym dziewczynom z sekretariatu. Jedna z nich, Anka, przyniosła mi herbatę i powiedziała, żebym przestała pytać o zgodę we własnym domu. Kiwałam głową, ale po powrocie długo stałam w przedpokoju, zanim dotknęłam termostatu.
„Położył przede mną rozliczenie za gaz”
Kłótnia wybuchła rano, kiedy Zuzia kaszlała w swoim pokoju, a ja znalazłam Pawła w kuchni w grubym swetrze. Powiedziałam, że jeśli jemu odpowiada siedemnaście stopni, niech siedzi w tym swetrze, ale niech nie każe nam marznąć. Wtedy bez słowa poszedł do gabinetu.
Wrócił z kopertą i położył przede mną rozliczenie z gazowni za poprzedni sezon. Dopłata wynosiła 2280 zł. Patrzyłam na wydruk, na datę i na jego podpis przy płatności.
Paweł powiedział, że zapłacił tę kwotę z letniej premii, bo nie chciał psuć nam wakacji nad jeziorem. Dodał, że przy racie za samochód i rosnących cenach nie dadzą rady, jeśli zima będzie taka jak poprzednia. Rozumiałam już, skąd ten jego upór, ale nadal bolało mnie, że przez dwa miesiące milczał, a potem sam zdecydował za nas wszystkich.
„Kupiłam Zuzi grzejnik do pokoju”
Po pracy weszłam do sklepu AGD i kupiłam mały grzejnik elektryczny z termostatem. Zapłaciłam za niego z pieniędzy, które odkładałam na zimowe buty dla Zuzi. Postawiłam go w pokoju Zuzi przy ścianie, z dala od zasłon i biurka.
Paweł zauważył go wieczorem, kiedy odprowadzał Zuzię do łóżka. Powiedział, że prąd kosztuje więcej niż gaz, a ja odpowiedziałam, że przynajmniej córka zaśnie bez skarpetek i nie będzie marzła. Nie krzyczeliśmy, ale żadne z nas nie spojrzało drugiemu w oczy.
Od tamtej pory Paweł co kilka dni sprawdza licznik w skrzynce przy wejściu. Termostat w przedpokoju nadal pokazuje siedemnaście stopni, a ja włączam grzejnik Zuzi na wieczór i zamykam jej drzwi. Od tamtej pory rozmawiamy ze sobą głównie o tym, co trzeba zrobić w domu.
Przedstawione historie są inspirowane prawdziwymi zdarzeniami. Nie odzwierciedlają jednak konkretnych wydarzeń ani rzeczywistych osób, a wszelkie podobieństwa do nich mają charakter przypadkowy.
Podcasty
Playlisty tematyczne
