Na bieżni uciekał Amerykanom, teraz robi doktorat. Niesamowite, czym zajmuje się polski mistrz olimpijski

Złoty medalista olimpijski z Tokio w sztafecie 4x400 metrów, naukowiec kończący doktorat z biotechnologii i żołnierz Wojska Polskiego. W szczerej rozmowie w Sportowym Fleszu (kanał Super Express Sport na YouTube) Kajetan Duszyński opowiada o drodze na szczyt, która przerosła jego najśmielsze marzenia, łączeniu pasji z nauką oraz o tym, co czuł, gdy najwięksi rywale nie mogli go dogonić.

NAJINTELIGENTNIEJSZY POLSKI SPORTOWIEC?! ZŁOTO, DOKTORAT Z CHEMII I WOJSKO | Sportowy Flesz

Kajetan Duszyński (ur. 12 maja 1995 r.) to polski lekkoatleta, mistrz olimpijski i żołnierz Wojska Polskiego. Specjalizuje się w biegu na 400 metrów, a jego rekord życiowy 44,92 s to trzeci wynik w historii polskiej lekkoatletyki. W rozmowie z nami zdradza, jak zaczęła się jego przygoda ze sportem i jak udaje mu się łączyć ją z karierą naukową.

Od podwórka na bieżnię. "W moim sercu zawsze Ronaldinho"

„Super Express”: - Kiedy narodziła się w tobie miłość do biegania? To było od zawsze? Zanim zacząłeś chodzić, to już biegałeś?

- Faktycznie, krąży taka anegdota, że najpierw nauczyłem się biegać. Widocznie łatwiej było mi w ten sposób łapać środek ciężkości niż chodząc. Ale tak na serio, miłość do biegania odkryłem dosyć wcześnie i zrobiłem to samodzielnie, nikt mnie do tego nie zmuszał. Pamiętam, jak nagle przestałem kopać piłkę na śląskich podwórkach i zacząłem po prostu wychodzić do parku, żeby ścigać się z rowerzystami. To mi dawało satysfakcję, że codziennie mogę przebiec trochę większą odległość w tym samym czasie. Spodobało mi się uczucie, że każdego dnia mogę być odrobinę lepszy.

Przeczytaj także: Z samego rana przyszła świetna wiadomość! Jan Urban może odetchnąć z ulgą

- Skoro kopałeś piłkę, to kim chciałeś być na podwórku? Zidane'em?

- W moim sercu zawsze Ronaldinho. Zawsze! Miałem pewne ambicje, ale trochę denerwowało mnie to, że piłka nożna to sport drużynowy, a treningi były w określonych porach i logistycznie nie dało się tego spiąć ze szkołą. Po prostu czułem, że jestem szybszy od innych na podwórku i to też mi się podobało. Chciałem iść w tę stronę.

- Czyli bieganie przyszło naturalnie?

- Myślę, że tak. Nie filozofowałem nad tym, po prostu poczułem, że to mi się podoba.

Złoty medal, który przerósł marzenia. "Do dzisiaj w to nie wierzę"

- Złoty medal na Igrzyskach Olimpijskich w Tokio. Czy to przerosło absolutnie twoje wszelkie oczekiwania, czy od zawsze marzyłeś, że złoto jest twoim celem?

- Nie, w ogóle nie myślałem o złocie. Miałem z tyłu głowy, że może kiedyś uda mi się w ogóle pojechać na igrzyska. Jak miałem trzynaście, czternaście lat, widziałem, jak trudno jest wygrać cokolwiek na poziomie regionalnym. Dostać się na poziom wojewódzki to było coś niewiarygodnego. Pierwsze mistrzostwa Polski były dla mnie wielkim wyróżnieniem i czułem się wyjątkowo, że mam jakiś talent. Ale ja na tych mistrzostwach nigdy nie zdobywałem medali. Samo bycie tam i rywalizowanie z najlepszymi było już nagrodą.

- Olimpijczyk wydawał się kimś z innego świata?

- Jako dziecko nie znałem żadnego olimpijczyka. To była dla mnie legenda, ktoś, kto istnieje, ale nie wiedziałem, czy kiedykolwiek go poznam. Nie było to namacalne. Po prostu wymyśliłem sobie, że fajnie by było kiedyś tam być i to było marzenie, które miałem w głowie. Gdy już tam pojechałem, poczułem rodzaj katharsis, uwolnienie od tego, co nałożyłem sobie w głowie. Czułem się spełnionym człowiekiem, ten mały Kajtek został usatysfakcjonowany. A potem zadziało się coś, w co do dzisiaj trochę nie mogę uwierzyć. Przywieźliśmy złoty medal. Wszystko zaczęło się dziać tak szybko, że nie byłem nawet zbyt refleksyjny.

Zobacz też: Prawie 0 stopni w Polsce, a Anastazja Kuś zrzuciła ubrania i poszła na całość! WOW

- Kiedy przychodzi czas na refleksję?

- Rozmawiałem z paroma medalistami i mówili mi, że tak naprawdę dochodzili do tego dopiero grubo po emeryturze olimpijskiej, po sześćdziesiątce. Myślę, że ze mną będzie podobnie - uważa Duszyński.

Finałowy bieg w Tokio. "Na 20. metrze wiedziałem, że będzie dobrze"

- Czy pamiętasz coś ze swojego finałowego biegu w sztafecie mieszanej 4x400 metrów?

- Tak, pamiętam bardzo dużo. Samą zmianę, emocje na ostatniej prostej. Dobrze pamiętam biegi ze sztafet. Wpada się w stan "flow", w którym jesteś wyczulony na wszystko, co się dzieje wokół i reagujesz instynktownie. Jest mnóstwo adrenaliny i to wszystko zapisuje się w pamięci. Co ciekawe, jak teraz o tym myślę, to mam wrażenie, że bardziej się stresuję, niż jak wtedy tam byłem. Czasami, gdy skupiamy się na zadaniu, wszystko idzie z automatu.

- Co czułeś, kiedy tacy rywale jak Amerykanie i inni wspaniali sprinterzy nie byli w stanie cię dogonić?

- Szczerze mówiąc, ten bieg był dla mnie mało męczący i czułem się pewnie na ostatniej prostej. Już na 20. metrze wiedziałem, że będzie dobrze, bo bieg był wolny, a ja wiedziałem, że na końcówce odpalę - analizuje. - Gorzej wyglądają u mnie biegi, w których za mocno zacznę. Dlatego wiele osób wytyka mi, że w sztafetach biegam dużo lepiej niż indywidualnie. Wtedy po prostu czułem, że zostało mi dużo sił i byłem pewny siebie. Nie czułem, że zaraz ktoś mi wejdzie na plecy, czułem, że mogę jeszcze odeprzeć jego atak.

QUIZ. Ikony polskiej piłki lat 90. Pamiętasz ich imiona? Juskowiak, Citko, Warzycha i inni
Pytanie 1 z 20
Citko, były gracz m.in. Widzewa i Legii, ma na imię:

Sportowiec i naukowiec. "Mógłbym tworzyć leki"

- Rodzice często powtarzają: "synku, nie tylko sport, ale też nauka". U ciebie to się sprawdziło. Ukończyłeś biotechnologię i robisz doktorat. Mógłbyś wyjaśnić laikowi, czym dokładnie się zajmujesz?

- Ukończyłem studia na kierunku biotechnologia, a później rozpocząłem kształcenie doktoranckie na Politechnice Łódzkiej, gdzie zajmowałem się krystalografią białek. To węższa, interdyscyplinarna dziedzina, która czerpie z fizyki i chemii, ale bazuje na biologii. Jesteśmy biologami strukturalnymi, czyli staramy się pokazać, jak białko wygląda w przestrzeni. Białko składa się z tysięcy atomów i my wiemy, jak są połączone. Dzięki temu wiemy, gdzie może przyłączyć się cząsteczka leku, jak jest transportowana i jak białka współpracują w komórce. To tworzy życie i odpowiada za to, jak projektuje się leki.

- Gdybyś nie był sportowcem, co byś dzisiaj robił?

- Głównie mógłbym pracować naukowo. Pewnie starałbym się o jakiś projekt, może w Polsce, może za granicą. To są badania naukowe, ale można też starać się o zatrudnienie w firmach. Kariera naukowa była moim drugim marzeniem. Na razie skupiam się na sporcie, na pewno do Los Angeles, ale nie zamykam sobie tych drzwi. Udało mi się złożyć rozprawę doktorską, co zdjęło ze mnie dużą presję.

Zobacz też: Natalia Bukowiecka bliska podjęcia drastycznej decyzji. "Daję sobie 5 procent szans"

- Czy ta druga droga pomaga w sporcie?

- Czasami ściągało to presję ze sportu. Kiedy masz kontuzję, a sezon trwa, jest to bardzo trudne. Ja mogłem odizolować się od tego świata i przejść do innego, gdzie też miałem zadania do wykonania. To pomagało nie rozmyślać, dlaczego spotkała mnie kontuzja w dobrej formie. Było to zdrowe, choć sam doktorat jest bardzo stresujący i cieszę się, że się nie poddałem.

Starszy szeregowy specjalista Duszyński. "Jestem gotowy na wszystko"

- Jesteś sportowcem, naukowcem, ale też żołnierzem. W internecie można znaleźć twoje zdjęcia w mundurze. Jak czujesz się jako starszy szeregowy specjalista Duszyński?

- Jestem bardzo dumny, że zostałem wyznaczony do elitarnego zespołu sportowego Wojska Polskiego. Jest tam ponad 200 sportowców, którzy cały czas muszą udowadniać swój poziom i godnie reprezentować Polskę na arenie międzynarodowej. To dla mnie duże wyróżnienie i czerpię przyjemność z corocznych szkoleń, gdzie możemy postrzelać i poćwiczyć umiejętności żołnierskie. Jest to mój obowiązek, ale też rodzaj zainteresowania.

- Wszyscy wiemy, jaka jest sytuacja na świecie. Myślisz czasem "co by było, gdyby"? Jako żołnierz byłbyś bezpośrednio uwikłany w ewentualny konflikt.

- Oczywiście. Jestem żołnierzem, jestem na służbie i będę spełniał obowiązki, które wyznaczą mi przełożeni. To jest moja rola. Jestem gotowy na wszystko i jako naród musimy być na to gotow.

Plany, marzenia i pasje. Co ogląda i czego słucha mistrz olimpijski?

- Jesteś sportowcem, który myśli o sporcie non-stop, czy masz też czas na film, książkę, muzykę?

- Bardzo lubię kulturę, bardzo lubię filmy. Chciałbym mieć na to więcej czasu. Marzy mi się udział w festiwalach, na przykład Nowe Horyzonty. Muzyki słucham różnej. Kiedyś był to ciężki metal, teraz trochę muzyki elektronicznej. Obecnie jednak najbliżej mi do filmu, jako sztuki, która łączy wiele dziedzin.

- Twój ulubiony film?

- Mam takie trzy. Na pewno "Młodość" i "Partenope" od Paolo Sorrentino. "Struktura kryształu" Krzysztofa Zanussiego, którego bardzo lubię jako reżysera. I nieoczywisty wybór: "Foton" Normana Leto. To film, który według mnie każdy powinien spróbować zobaczyć. Bazuje na nauce i w ilustrowany sposób przedstawia to, co obecnie wiemy o powstaniu życia i wszechświata.

- Twoje największe marzenia sportowe i życiowe?

- Sportowe to na pewno Igrzyska Olimpijskie w Los Angeles w 2028 roku. To jest najbliższy cel. A życiowe? Teraz chyba dopchnąć ten doktorat. Tak długo siedziało mi to na głowie, że chcę się obronić, mam nadzieję na początku przyszłego roku. Trzymajcie za to kciuki!

Rozmawiał Przemysław Ofiara

Player otwiera się w nowej karcie przeglądarki

ROLKI