Rogale świętomarcińskie podbijają internet. Znamy ich sekretną recepturę i historię

Mieszkańcy Poznania nie wyobrażają sobie obchodów 11 listopada bez tradycyjnych rogali świętomarcińskich. Te słynne słodkości są wypiekane na podstawie bardzo dokładnego i wyjątkowego przepisu. W tej chwili oficjalne uprawnienia do wypieku certyfikowanych rogali ma ponad 90 cukierni i piekarni działających w samym Poznaniu oraz w innych częściach Wielkopolski. Choć wypiek ten uchodzi za główny symbol regionu, jednocześnie inspiruje internautów do tworzenia wielu humorystycznych grafik. Zachęcamy do przejrzenia naszej galerii, w której zebraliśmy najśmieszniejsze memy o tych poznańskich przysmakach.

Rogale świętomarcińskie muszą spełniać surowe wymogi. Jaki jest przepis i historia wypieku?

Uzyskanie oficjalnej nazwy rogala świętomarcińskiego wymaga od cukierników ścisłego przestrzegania narzuconych norm produkcyjnych. Wyjątkowe walory smakowe tego wyrobu wynikają z zestawienia specyficznego ciasta listkującego oraz niezwykle obfitego wnętrza. Nadzienie składa się z białego maku, masy jajowej, cukru, okruchów, tłuszczu, rodzynek, orzechów, owoców w syropie lub kandyzowanych oraz aromatu migdałowego. Połączenie tych składników z określonym sposobem zawijania ciasta, a także dekorowaniem go lukrem i siekanymi orzechami, zapewnia wypiekowi jego niepodrabialny kształt. Zgodnie z wymogami waga jednego rogala nie może przekraczać 250 gramów.

W każdym listopadzie mieszkańcy Wielkopolski konsumują olbrzymie ilości tych słodkości, a sama tradycja sięga 1891 roku. Wówczas proboszcz parafii pod wezwaniem świętego Marcina, ksiądz Jan Lewicki, zaapelował do parafian o pomoc dla biednych, nawiązując do postawy patrona świątyni. Na ten apel jako pierwszy zareagował lokalny cukiernik Józef Melzer. Z jego pomysłu bogatsi mieszkańcy Poznania płacili za wypieki, a ubodzy otrzymywali je zupełnie za darmo. Zyski wypracowane ze sprzedaży słodkości zasilały fundusz na organizację wieczerzy wigilijnych dla osób w trudnej sytuacji materialnej. Od 1901 roku pieczę nad tym zwyczajem przejęło Stowarzyszenie Cukierników.

Wielkość sprzedaży tych regionalnych wyrobów jest ogromna. Zrzeszeni w Cechu Cukierników i Piekarzy w Poznaniu rzemieślnicy wyłącznie w dniu 11 listopada dostarczają na rynek średnio 250 ton tego przysmaku. Biorąc pod uwagę cały rok, łączna sprzedaż sięga aż 500 ton, czyli mniej więcej 2,5 miliona sztuk tego słodkiego znaku rozpoznawczego stolicy Wielkopolski.