„Telefon na statywie był u nas non stop”
Jestem Darek, mam 39 lat. Pracuję w magazynie, całe dnie palety, skanery i to wieczne: „weź jeszcze ten karton”. W domu lubię ciszę i zwykły spokój. Obiad, spacer z psem, prysznic, kanapa. Borys, nasz kundel ze schroniska, był w tym wszystkim najrówniejszy.
To wyszło tak naprawdę przypadkiem. Marta zaczęła mu robić zdjęcia, bo jak mówiła: „ma śmieszne brwi, ludzie to kochają”. Pokazywała mi ekran, a ja mówiłem: „No, ładnie, wrzuć, co mi tam”. Było w tym coś nawet miłego, bo widziałem, że ją to kręci.
Tylko że szybko przestało się to kończyć na zdjęciach na blacie. Zaczął stać na statywie. Najpierw przy oknie, potem przy stole, a w końcu przy psim posłaniu, dokładnie na wysokości pyska. I nagle wieczór przestał być wieczorem. Zrobiła się „złota godzina”, „nagrywka” i „jeszcze jedno ujęcie, bo Borys mrugnął”.
„Na spacerze liczyły się ujęcia, nie spacer”
Na spacerze Marta bardziej patrzyła w telefon niż na to, czy Borys nie wcina czegoś z trawy. Liczyło się, czy światło ładnie mu pada na sierść. Potrafiła stanąć na środku alejki i powiedzieć: „Nie idź teraz, bo zrobisz cień”. A ja stałem z workiem na kupę w ręce i patrzyłem, jak przewija palcem po ekranie i mruczy coś o filtrach.
W parku dla psów to nic nowego, że ludzie coś nagrywają. Tylko że zwykle chwilę i koniec. U nas z tego robiła się cała produkcja. „Borysek, patrz na mamę”, „Borysek, daj łapkę”, „Borysek, ziewnij, ale tak słodko”. Jak nie wyszło, to próbowała jeszcze raz, a on siadał i patrzył na mnie, jakby pytał, czy to na pewno jego życie.
Próbowałem to brać na żarty. Mówiłem, że jak będzie miał tysiąc obserwujących, to niech chociaż dorzuci się do karmy. Marta śmiała się, ale już z takim napięciem, jakby żart przeszkadzał jej w robocie. I wtedy pierwszy raz pomyślałem, że to przestało być zabawą, a zaczęło być czymś, do czego ona podchodzi jak do obowiązku.
„Marta zaczęła gadać do mnie jak Borys”
Na początku były to pojedyncze teksty, takie głupie rzucane niby dla śmiechu. Marta podnosiła mu łapę i cienkim głosem mówiła: „Tatusiu, a czemu ty tylko siedzisz?”. Śmiałem się, bo wyglądało to jak kiepska improwizacja.
Potem zaczęła z tym wyskakiwać coraz częściej. Dokładnie wtedy, kiedy normalnie rozmawia się po ludzku. Wracałem zmęczony, rzucałem kurtkę na krzesło, a Marta z kuchni: „Borys mówi, że mógłbyś czasem schować buty”. Jak odpowiadałem, że schowam, to słyszałem: „Borys nie lubi obietnic”.
Nie chodziło o buty, serio. Chodziło o to, że ja nie rozmawiałem z Martą, tylko z jakąś wersją Marty, która udawała psa. I nie mogłem jej po prostu powiedzieć: „Przestań”. Od razu była mina w stylu: „o co ci chodzi, przecież żartuję”. A ja czułem, że te „żarty” są jak szpilki, tylko owinięte w futro.
„Wrzuciła filmik o mnie i poszło w ludzi”
Przełom był wtedy, kiedy nagrała filmik o mnie. Wszedłem do salonu, a tam Borys na swoim posłaniu, telefon na statywie i Marta ustawiająca mu smakołyki jak rekwizyty. Zapytałem, co robi, a ona bez patrzenia na mnie: „Ciii, nagrywam”.
Po chwili usłyszałem swoje imię. Z jej ust, ale tym jej „psim” głosem. Na ekranie później widziałem Borysa z wielkimi oczami i napisem, że „Darek znowu nie wyniósł śmieci, a ja mam delikatny nos” i że „tata siedzi, a mama robi wszystko”.
Stałem z kubkiem herbaty i poczułem, jak mi coś sztywnieje w karku. Bo to już nie były żarty z psa. To był film o mnie, zrobiony tak, żeby ludzie się uśmiechnęli, a ja żebym wyglądał jak ten leniwy typ z memów. Marta kliknęła „opublikuj” i nawet nie zapytała, czy mi to pasuje.
Powiedziałem cicho: „Serio musiałaś?”. Ona wzruszyła ramionami i rzuciła: „Ludzie lubią prawdę”. A ja nie wiedziałem, co mnie bardziej wkurza, to „prawda”, czy to, że wypowiada ją przez psa.
„W pracy już się ze mnie śmiali”
Następnego dnia rano wszedłem do szatni, a tam Kamil z mojej zmiany siedzi na ławce i już się uśmiecha. Jeszcze nie zdjąłem butów, a on: „Darek, Borys mówi, że masz delikatny nos, czy jak?”. Dwóch innych parsknęło śmiechem, jakby to był najlepszy tekst tygodnia.
Stanąłem jak wryty, bo nikomu w pracy nie mówiłem, że w ogóle mamy coś takiego jak psie konto na Instagramie. Kamil pokazał mi telefon, przewinął i zobaczyłem znajome ujęcie naszego salonu, ten sam statyw przy posłaniu, nawet mój kubek na stoliku w tle. W komentarzach ktoś napisał: „Marta, weź wychowaj tego Darka”, a ktoś inny dodał śmieszki o tym, że „tata do budy”.
Nie byłem nawet taki czerwony ze wstydu. Bardziej miałem wrażenie, że ktoś mi wszedł do domu w butach i jeszcze zrobił sobie pamiątkę. W pracy nagle byłem nie Darkiem od kompletacji, tylko „tym od śmieci”. Przez pół zmiany zaciskałem zęby, a skaner pikał mi w ręku jak jakiś złośliwy metronom.
Po powrocie do domu Marta siedziała na kanapie i przewijała ekran, zadowolona. Powiedziała: „Widziałeś? Ale poszło!”. Ja postawiłem torbę z zakupami i zapytałem: „Skąd oni to mają?”. Ona mrugnęła, jakby to było oczywiste: „No przecież publiczne”.
„Poprosiłem o spacer bez telefonu i pierwszy raz zrobiło się cicho”
Wieczorem długo kręciłem się po kuchni. Umyłem garnek, choć nie trzeba było. Wytarłem blat, choć był czysty. Marta co chwilę zerkała na telefon, a Borys chodził między nami, czując, że coś wisi w powietrzu.
- Spoko, że masz z tego frajdę. Serio. Ale ja nie chcę być bohaterem filmików, z których śmieją się ludzie w robocie.
- Przecież to tylko pies. To żart.
- Dla ciebie. Dla mnie to jest moja gęba w internecie, nawet jak jej nie widać. I jeszcze to, że mówisz do mnie jego głosem. Jak masz mi coś powiedzieć, to powiedz ty.
Marta odłożyła telefon na chwilę, jakby parzył. Patrzyła na mnie długo i wreszcie powiedziała ciszej: „Ja nie umiem zacząć normalnie, bo zawsze się spinamy”. To było pierwsze zdanie od dawna, które brzmiało jak ona, nie jak Borys z napisami.
Wziąłem smycz i zaproponowałem spacer. Powiedziałem, że niech teraz nie bierze telefonu, tylko pójdziemy jak kiedyś, bez ujęć i bez tekstów pod publikę. Marta odruchowo sięgnęła do kieszeni, potem cofnęła rękę i westchnęła, jakby oddawała coś ważnego.
W parku Borys węszył, jakby dopiero teraz naprawdę wyszedł. Marta szła obok mnie, ręce miała puste, a ja pierwszy raz od tygodni słyszałem jej kroki, nie dźwięk powiadomień. Na ławce powiedziałem, że jeśli „pies ma coś do mnie”, to ja wolę usłyszeć to w kuchni, z jej ust, zanim trafi to do internetu.
Nie obiecała od razu, że konto zniknie. Tylko skinęła głową i powiedziała: „Dobra… spróbuję inaczej”. W domu telefon dalej leży na blacie, ale statyw schowała do szafy. A ja, jak wynoszę śmieci, łapię się na tym, że patrzę na Borysa i czekam, czy zaraz nie „powie” czegoś do kamery. I wtedy przypominam sobie tę ławkę w parku. Cisza potrafi być bardziej szczera niż najlepszy filtr.
Przedstawione historie są inspirowane prawdziwymi zdarzeniami. Nie odzwierciedlają jednak konkretnych wydarzeń ani rzeczywistych osób, a wszelkie podobieństwa do nich mają charakter przypadkowy.
Podcasty
Playlisty tematyczne
