„Czaszkę miał rozwaloną jak puzzle”. Piekło w sąsiedztwie luksusowych biurowców. Znaleziono tam też odcięty palec

2026-11-16 15:16

W Sądzie Okręgowym w Warszawie padły ostatnie słowa w procesie o serii makabrycznych zabójstw w kamienicy przy ul. Grzybowskiej w centrum Warszawy. Prokuratura zażądała dożywocia dla dwóch oskarżonych, obrona wnosiła o ich uniewinnienie. Ale to jednak mowa końcowa prok. Aleksandry Piasty-Pokrzywy wstrząsnęła wszystkimi. Prokuratorka ujawniła kulisy śledztwa, o których nikt wcześniej nie wiedział. A była to opowieść o wejściu do świata, gdzie za murami sąsiednich, luksusowych biurowców, toczyło się prawdziwe piekło. Pierwszym znaleziskiem w pustym pokoju był... odcięty ludzki palec.

Przygotowując się do dzisiejszego wystąpienia, zdałam sobie sprawę z jednej rzeczy: ani akt oskarżenia, ani nawet same akta sprawy nie oddają do końca historii, która się tu wydarzyła − tymi słowami prok. Aleksandra Piasta-Pokrzywa rozpoczęła mowę końcową.

„Wkroczyliśmy do zupełnie innego, przerażającego świata”

Wszystko zaczęło się w kwietniu 2024 roku. Policja otrzymała informację o zwłokach w budynku przy Grzybowskiej 71.

Nikt z nas, ani ja, ani funkcjonariusze policji, nie zdawał sobie sprawy, że wkraczamy do zupełnie innego świata. Wkroczyliśmy do zrujnowanej kamienicy, gdzie za jej bramą toczyło się zupełnie inne życie. Życie osób nieco na uboczu, poza wzrokiem wszystkich − relacjonowała prokurator.

To był świat, w którym nie obowiązywały żadne reguły. Liczyło się tylko to, co jest „tu i teraz”, a celem najczęściej były pieniądze. Śledczy, wchodząc do budynku, zobaczyli stosy śmieci i wielkie, krwawe plamy, których znaczenia jeszcze nie znali.

Po wejściu do jednego z mieszkań, o numerze 21, pierwszą rzeczą, jaką zobaczyłam na podłodze, w zupełnie pustym pokoju, był leżący na samym środku ludzki palec − mówiła prokurator.

Jej pierwsza myśl, czy odnalezione kilka chwil wcześniej dwa ciała były kompletne, okazała się kluczowa. To oznaczało, że w kamienicy doszło do kolejnych tragedii.

„Mozaika połamanych kości”

Następne ciało odnaleziono w zalanej wodą piwnicy. Miało wszystkie palce. Zagadka wciąż pozostawała nierozwiązana. Dopiero jeden z oskarżonych wskazał miejsce ukrycia czwartej ofiary. Zwłoki leżały na strychu, wciśnięte w wysoką stertę śmieci i waty szklanej.

Kiedy koleżanka, która znalazła te zwłoki, przekazała mi informację, natychmiast zapytałam ją o palce. Jej odpowiedź mroziła krew w żyłach: „Ten mężczyzna w ogóle nie ma rąk” − kontynuowała prokurator.

Brutalność sprawców była niewyobrażalna. Czaszka jednej z ofiar była „mozaiką połamanych kości”, niczym puzzli. Jego klatka piersiowa była pokryta licznymi otworami drążącymi, jak sito.

Był to wręcz wzorcowy przykład tak zwanego overkill − sytuacji, w której ofierze zadaje się zdecydowanie więcej ciosów, niż jest to konieczne do pozbawienia jej życia − wyjaśniała prokuratorka.

Oskarżeni w trakcie śledztwa plątali się w zeznaniach. Jeden z nich, Ion B., przedstawił aż osiem różnych wersji wydarzeń. Prokuratura uznała to za desperacką linię obrony.

Równie wstrząsająca była historia śmierci Bartosza, ostatniej ofiary. Zginął zaledwie trzy dni przed odkryciem ciał. Powodem była błaha kłótnia o pieniądze. Ta, przerodziła się w krwawą jatkę. Na ścianie pokoju, w którym zginął, śledczy znaleźli krwawy odcisk jego twarzy.

Ciosy zadawałem nogą, kiedy on leżał. (...) On leżał, ja wyszedłem palić. Nie sprawdzałem, czy żyje, czy nie żyje. Potem poszedłem do pokoju, wziąłem jego telefon, włączyłem muzykę, dość głośno, i poszedłem spać − cytowała prokurator wyjaśnienia oskarżonego. Następnego dnia oskarżony spakował ciało do śpiwora i przeniósł do mieszkania obok, gdzie leżały już inne zwłoki.

To była patologia środowiska czy zaplanowane morderstwa?

Obrońcy oskarżonych próbowali zbić argumenty oskarżenia. Podkreślali, że w patologicznym środowisku kamienicy, gdzie alkohol i narkotyki były na porządku dziennym, zeznania są niewiarygodne. Sugerowali, że jedna z ofiar, Roman, sam był agresorem, a do tragedii doszło w wyniku bójki, a nie zaplanowanego morderstwa. Prokuratura była jednak nieugięta, żądając dla głównego oskarżonego kary dożywotniego pozbawienia wolności i 25 lat za drugie zabójstwo.

Jeżeli ktoś posuwa się tak daleko w swojej eliminacji ze społeczeństwa, że żyje w swoistym podziemiu, nie stosuje się do żadnych norm, gdzie żadne prawo nie istnieje, zachowuje się niczym władca życia i śmierci, to odizolowanie takiej osoby od społeczeństwa będzie wystarczające − argumentowała.

Na koniec przywołała słowa, które usłyszała od policjanta w pierwszy dzień śledztwa, jeszcze zanim dotarła na miejsce: − To jest dom zły.

I myślę, że te słowa najlepiej oddają to, co tam się wydarzyło − zakończyła prokurator.

Sonda
Jaka powinna być kara za zabójstwo?
 

Player otwiera się w nowej karcie przeglądarki

ROLKI