Spis treści
- Neil Sedaka był królem melodyjnych hitów przełomu lat 50. i 60., ale fala Beatlesów i brytyjskiej inwazji na chwilę zepchnęła go z pierwszej linii.
- Nie zniknął jednak z muzyki – pisał, nagrywał i przeczekał zmianę mody, a w latach 70. zaliczył głośny comeback m.in. dzięki wsparciu Eltona Johna.
- Zmarł w wieku 86 lat, zostawiając setki piosenek i refreny, które dla wielu są dźwiękową pocztówką z młodości.
Fabryka hitów i duet, który „robił” epokę - Neil Sedaka i Howard Greenfield
Kiedy w latach 60. śpiewał „Breaking Up Is Hard to Do”, publiczność nie miała wątpliwości, że Neil Sedaka ma w kieszeni patent na przebój. Wyrósł z nowojorskiej kuźni popu – Brill Building – miejsca, gdzie piosenki powstawały jak najlepsze seriale: szybko, emocjonalnie i z myślą o tym, by od pierwszego taktu wpadały do głowy. Sedaka był w tym świecie kimś więcej niż ładną twarzą z radia. Miał warsztat, dyscyplinę i – co najważniejsze – instynkt do melodii, które brzmią prosto, ale są zrobione z precyzją zegarmistrza.
Zobacz też: Nie żyje Neil Sedaka. Jego przeboje znają wszyscy
Ważną częścią tej układanki był Howard Greenfield – tekściarz, z którym przez lata tworzył jeden z najskuteczniejszych duetów w historii popu. To była współpraca oparta na intuicji i rzemiośle: on budował muzyczny haczyk, Greenfield dopinał emocję słowem. Stąd te refreny, które brzmią jak z pamiętnika pierwszej miłości – i dlatego działały na masową wyobraźnię.
Mało kto pamięta, że Sedaka miał solidne, klasyczne wykształcenie muzyczne i uczył się w Juilliardzie. Ten „poważny” fundament nie przeszkodził mu w popowej lekkości – wręcz przeciwnie. Dzięki temu potrafił układać piosenki tak, by prowadziły słuchacza za rękę: spokojny zwrot, podkręcenie napięcia, a potem refren, który odpala się jak fajerwerk. Nieprzypadkowo jego utwory do dziś są wdzięcznym materiałem do coverów – melodie są nośne, ale jednocześnie mądrze skonstruowane.
Beatlesi i moment, w którym świat przestawił wajchę
Potem przyszło trzęsienie ziemi. Beatlesi i cała brytyjska inwazja zmienili reguły gry, a amerykańscy idole sprzed kilku sezonów zaczęli znikać z pierwszych stron. Dla Sedaki to był bolesny reset. Jego styl nagle uznano za „z innej epoki”, a radio i rynek chciały nowych twarzy, nowych gitar, nowej energii. To nie była tylko kwestia gustu – to była zmiana języka popkultury.
Sedaka nie odszedł jednak obrażony. Zamiast tego robił coś, co nie każdy potrafi: pracował. Pisał, nagrywał, szukał przestrzeni dla siebie. W jego historii nie ma wielkich skandali ani demonstracyjnych dramatów – jest upór i cierpliwość. I świadomość, że w muzyce czasem trzeba przeczekać burzę.
Elton John i „drugie życie” na listach przebojów
Przełom przyszedł w latach 70. – i tu pojawia się kluczowa postać Eltona Johna. Wsparcie ze strony młodszego już wtedy giganta sceny pomogło Sedace wrócić do amerykańskiej publiczności, a jego nazwisko znów zaczęło krążyć w obiegu. Comeback był spektakularny, bo nie polegał na odcinaniu kuponów od dawnych hitów. Sedaka znów trafił w emocje epoki – „Laughter in the Rain” czy „Bad Blood” brzmiały jak dowód, że można przeskoczyć dekadę i nie być muzealnym eksponatem.
Nie tylko własne hity. „Love Will Keep Us Together” i setki piosenek
Sedaka był też jednym z tych artystów, którzy żyją podwójnie: jako wykonawca i jako autor cudzych przebojów. „Love Will Keep Us Together” w wersji Captain & Tennille stało się hymnem pewnej generacji – i przypomnieniem, że jego talent nie kończył się na scenie. W sumie stworzył pona 500 piosenek – i choć nie wszystkie były gigantami, to łączny dorobek robi wrażenie jak katalog całej epoki popu.
Neil Sedaka zmarł 27 lutego 2026 roku w Los Angeles. Miał 86 lat. Zostawił po sobie nie tylko listę hitów, ale też historię, która działa na wyobraźnię: chłopak od nastoletnich westchnień, którego na chwilę przykryła fala Beatlesów, a potem wrócił – spokojnie, konsekwentnie, dzięki piosenkom, które wciąż mają ten sam efekt: po pierwszym refrenie trudno je wyrzucić z głowy.
19
Podcasty
Playlisty tematyczne
