Od folku po nową falę. Tajemnicza wokalistka 2 plus 1, której głosu nie da się zapomnieć

Elżbieta Dmoch świętuje 75. urodziny. Mimo że od lat unika blasku fleszy i zrezygnowała z kariery w show-biznesie, jej wokal nadal towarzyszy Polakom w radiu, kinie oraz na małym ekranie. Utwory takie jak „Chodź, pomaluj mój świat”, „Czerwone słoneczko”, „Wstawaj, szkoda dnia”, „Iść w stronę słońca” czy „Windą do nieba” to dzisiaj absolutne klasyki krajowej sceny muzycznej.

Kojarzenie Dmoch tylko z kilkoma sentymentalnymi hitami to jednak duży błąd. Wokalistka swobodnie odnajdywała się w przeróżnych gatunkach – od folkowych ballad, przez chwytliwy pop i disco, aż po rock oraz nową falę. Choć najczęściej śpiewała w ojczystym języku, ma na swoim koncie także anglojęzyczne nagrania i występy zagraniczne. Co więcej, jej rola w zespole nie ograniczała się do wokalu – z powodzeniem grała na mandolinie i flecie.

Elżbieta Dmoch założyła 2 plus 1 razem z Januszem Krukiem

Elżbieta Dmoch przyszła na świat 29 września 1951 roku w stolicy. Jej artystyczna kariera zaczęła się u boku Janusza Kruka. Zanim w 1971 roku założyli formację 2 plus 1, oboje występowali w zespole Warszawskie Kuranty. Na początku skład uzupełniał Andrzej Rybiński, a po nim Andrzej Krzysztofik. W najbardziej klasycznej i znanej odsłonie grupy trzecim muzykiem był Cezary Szlązak. Zespół szybko zdobył uznanie – już w 1971 roku triumfował na festiwalu opolskim z utworem „Nie zmogła go kula”. Rok po debiucie wydali album „Nowy wspaniały świat”, który przyniósł im wielką sławę.

Na tym debiutanckim krążku znalazły się takie hity jak „Czerwone słoneczko”, „Wstawaj, szkoda dnia” i „Chodź, pomaluj mój świat”. Specyficzna barwa głosu Dmoch idealnie pasowała do łatwo wpadających w ucho melodii i folkowego klimatu piosenek. W utworze „Czerwone słoneczko” można również usłyszeć, jak wokalistka gra na flecie.

Wizerunek Elżbiety Dmoch zapadł w pamięć całej Polsce

Elżbieta Dmoch błyskawicznie stała się centralną postacią 2 plus 1. Jej charakterystyczne długie włosy, głębokie spojrzenie i oryginalne kreacje sprawiały, że wyróżniała się na tle innych piosenkarek. Widzowie uwielbiali jej sceniczną autentyczność, a fotoreporterzy byli zachwyceni jej wdziękiem przed obiektywem. Artystka dwukrotnie zdobyła statuetkę Miss Obiektywu – w 1974 roku w Sopocie i w 1976 w Opolu. W pierwszym etapie kariery stawiała na kolorowe, folkowe sukienki. Jednak wraz z ewolucją muzyczną grupy ewoluował też jej styl. W latach 80. Dmoch zaprezentowała się z bardziej drapieżnej, rockowej strony.

„Windą do nieba” kryje smutną historię, mimo weselnej popularności

Piosenka „Windą do nieba” to niewątpliwie jeden z największych hitów 2 plus 1, często grany na weselach. Co ciekawe, tekst tego utworu wcale nie mówi o radosnym ślubie. Główna bohaterka poślubia mężczyznę bez miłości, próbując pogodzić się z losem i zignorować to, co podpowiada jej serce. Dmoch zaśpiewała o tym spokojnie, bez teatralnego dramatyzmu. Jasna melodia kontrastuje z gorzkim przesłaniem o straconej nadziei. Ta wielowymiarowość sprawiła, że utwór jest wciąż żywy. Wśród innych ważnych piosenek artystki wymienia się m.in. „Iść w stronę słońca”, „Wyspę dzieci” czy „California mon amour”.

2 plus 1 podbijało zagraniczne rynki z anglojęzycznymi przebojami

Pod koniec lat 70. grupa spróbowała sił poza Polską. Muzycy zawarli umowę z niemiecką wytwórnią i stworzyli materiał specjalnie dla zagranicznych słuchaczy. Jako Zwei Plus Eins opublikowali płyty „Easy Come, Easy Go” i „Warsaw Nights”. Dla Dmoch oznaczało to konieczność odnalezienia się w estetyce zachodniego popu i disco, z czym poradziła sobie bezbłędnie. Jej wokal w angielskich piosenkach brzmiał naturalnie, a takie utwory jak „Easy Come, Easy Go” i „Singapore” odniosły międzynarodowy sukces.

Formacja nie ograniczyła się jednak do jednej muzycznej ścieżki. W 1983 roku ukazał się album „Bez limitu”, na którym 2 plus 1 skierowało się ku brzmieniom elektronicznym i nowej fali. Dmoch udowodniła tam, że potrafi śpiewać z niezwykłą mocą i drapieżnością, wychodząc daleko poza ramy delikatnych, folkowych utworów z początku dekady.

Elżbieta Dmoch całkowicie zniknęła z życia publicznego

Z Janusza Krukiem łączyła ją nie tylko muzyka. Para była w związku małżeńskim, który jednak zakończył się rozwodem. Kruk odszedł w 1992 roku, a po tym wydarzeniu Dmoch niemal zupełnie zrezygnowała z aktywności muzycznej. Pod koniec lat 90. wzięła udział w krótkim powrocie zespołu na scenę. Jej ostatni oficjalny koncert miał miejsce w Łomży w czerwcu 2002 roku. Od tamtego czasu wokalistka konsekwentnie odmawia występów i kontaktów z mediami. Jej decyzja była przedmiotem wielu plotek i artykułów. Dmoch zdecydowała jednak o prywatności, a jej największym dziedzictwem jest muzyka.

Muzyka Elżbiety Dmoch wciąż jest żywa i inspiruje nowe pokolenia

Mimo braku nowych wydawnictw, fani nie zapomnieli o Elżbiecie Dmoch. Twórczość 2 plus 1 jest wciąż obecna w mediach, filmach i serialach. Piosenki te chętnie interpretują nowi, młodzi wykonawcy, dostrzegając w nich coś więcej niż tylko relikt czasów PRL.

Dorobek Elżbiety Dmoch jest imponująco bogaty. Potrafiła wzruszać subtelnym brzmieniem, by chwilę później zaskoczyć słuchaczy rockowym pazurem czy tanecznym rytmem popu. Trendy się zmieniały, a publiczność dorastała, ale jej głosu po prostu nie da się podrobić. 29 września wokalistka kończy 75 lat. To idealny moment, by zamiast doszukiwać się powodów jej zniknięcia, docenić to, jak wiele wniosła do polskiej muzyki w czasie swojej obecności na scenie.