Odrzucił kule i własnymi rękami tamował krew. Niezwykła historia bohatera krakowskiego zamachu

Strzelanina w Krakowie na skrzyżowaniu Dietla i Stradomskiej. Relacja 70-letniego Patricka

Początkowo nic nie wskazywało na to, że zwyczajne oczekiwanie na tramwaj zamieni się w prawdziwy koszmar. Patrick stał na przystanku zlokalizowanym u zbiegu ulic Dietla oraz Stradomskiej w Krakowie, nie przeczuwając dramatu, który miał za moment rozegrać się tuż przed nim.

W pewnej chwili do jego uszu dotarł głośny huk.

W pierwszym odruchu mężczyzna zupełnie nie rozumiał sytuacji. Przez chwilę myślał, że dźwięki przypominające strzały to po prostu odpalane fajerwerki. Zaraz potem pojawiła się myśl, że może przypadkowo trafił na plan jakiegoś filmu akcji.

Prawda okazała się jednak o wiele bardziej brutalna.

„Wkrótce potem było pewne, że to się działo naprawdę” – wspomina 70-latek w rozmowie z „Gościem Niedzielnym”.

Ulica stała się areną wstrząsających wydarzeń. Podczas wymiany ognia ucierpieli policjanci próbujący obezwładnić uzbrojonego sprawcę. W ogólnym zamieszaniu, wśród przerażenia i krzyków przechodniów, senior podjął decyzję, która później wywołała podziw u tysięcy użytkowników internetu.

Postrzelony policjant Jakub Kulik potrzebował pomocy. 70-latek odrzucił kule

W codziennym życiu Patrick musi wspomagać się kulami ortopedycznymi przy chodzeniu. Widok poszkodowanych mundurowych sprawił jednak, że całkowicie zignorował własne problemy zdrowotne. Zostawił kule, przeszedł przez ulicę i skierował się bezpośrednio do leżącego na asfalcie funkcjonariusza.

Nie miał pojęcia, w jak ciężkim stanie znajduje się ranny. Nie wiedział również, czy niebezpieczeństwo na miejscu zostało już całkowicie zażegnane. Miał jednak pełną świadomość, że ten człowiek wymaga błyskawicznego ratunku.

Pierwszym policjantem, przy którym się znalazł, okazał się 24-letni Jakub Kulik. Młody mundurowy został postrzelony i o jego przeżyciu mogły decydować dosłownie sekundy. Siedemdziesięciolatek usiłował dotrzeć do źródła krwotoku, co mocno komplikowały elementy wyposażenia taktycznego oraz policyjne umundurowanie.

Ostatecznie zdołał jednak odkryć krwawiące miejsce.

Ratunek dla rannych policjantów w Krakowie. Do akcji wkroczyli lekarze

Senior nie dysponował żadnym profesjonalnym sprzętem medycznym ani nawet podstawową apteczką. Mimo to nie zamierzał stać z założonymi rękami. Gdy tylko zlokalizował miejsce wypływu krwi, odruchowo zaczął mocno uciskać ranę postrzałową.

„Zobaczyłem, że krew wypływa z górnej części klatki piersiowej, więc instynktownie zacząłem ją tamować” – opowiadał „Gościowi Niedzielnemu”.

By powstrzymać krwotok, użył własnych rąk i szalika, który przekazała mu obecna w pobliżu kobieta. Chociaż dookoła trwało ogromne zamieszanie, siedemdziesięciolatek skoncentrował całą uwagę na ratowaniu policjanta.

Wkrótce do akcji wkroczyli medycy z krakowskiego Szpitala Uniwersyteckiego, czyli profesor Michał Pędziwiatr i doktor Mateusz Wierdak. To właśnie ci chirurdzy przejęli dalszą opiekę nad poszkodowanymi funkcjonariuszami.

Rola Patricka w tym miejscu wcale się jednak nie skończyła. Zdecydował się pomóc również postrzelonemu napastnikowi, obok którego na bruku leżały magazynki pełne amunicji.

Bohaterski 70-latek z Krakowa udzielił pomocy także postrzelonemu napastnikowi

Sprawca, który chwilę wcześniej oddawał strzały w kierunku ludzi, sam odniósł obrażenia. Patrick podjął decyzję o udzieleniu pierwszej pomocy także jemu.

Dotarcie do ran zamachowca również stanowiło wyzwanie z uwagi na założoną kamizelkę kuloodporną oraz oporządzenie taktyczne. W końcu senior odnalazł ranę postrzałową znajdującą się na prawej nodze mężczyzny.

Zaczął wywierać na nią nacisk, aby zminimalizować utratę krwi. W bezpośrednim sąsiedztwie leżały magazynki z nabojami. Zgodnie z relacją przekazaną „Gościowi Niedzielnemu”, było ich mniej więcej dziesięć, a Patrick odsunął je na bezpieczną odległość.

Gdy podmuchy wiatru zaczęły podwiewać folię termiczną, którą przykryto sprawcę, senior użył własnych kul ortopedycznych do jej przytrzymania.

W tamtej chwili nie analizował tego, kogo ratuje. Po prostu reagował na cierpienie rannego człowieka, który leżał przed nim.

Kim jest bohater ze strzelaniny w Krakowie? Wywiad dla „Gościa Niedzielnego”

Opowieść o czynie Patricka błyskawicznie zyskała rozgłos w sieci. Filmy z miejsca zdarzenia ukazywały starszego człowieka o kulach, który aktywnie ratuje poszkodowanych. Użytkownicy internetu próbowali ustalić tożsamość mężczyzny, który bez namysłu wszedł w samo centrum zagrożenia.

Wyjaśnienie tej zagadki przyniosła rozmowa opublikowana na łamach „Gościa Niedzielnego”.

Siedemdziesięciolatek zrelacjonował w niej nie tylko sam przebieg krwawych zajść, ale wskazał też źródło swojego opanowania. Podkreślił, że kluczową rolę odegrała w tym przypadku jego głęboka wiara. Patrick ma pewność, że w tamtych krytycznych minutach czuwał nad nim ktoś jeszcze. Jest przekonany, że to Bóg umieścił go na tym przystanku i obdarzył męstwem niezbędnym do podjęcia interwencji.

Rodzina i znajomi seniora mieli problem ze zrozumieniem jego postawy. Dopytywali, z jakiego powodu postanowił narazić własne życie na śmiertelne niebezpieczeństwo.

Sam zainteresowany oceniał jednak całą tę sytuację z zupełnie innej perspektywy. Według niego liczyło się wyłącznie to, że tuż obok leżeli ludzie, którzy wymagali natychmiastowego wsparcia.

Artur Morański będzie ojcem! Bohaterski policjant spodziewa się dziecka:

70-letni Patrick ujawnia swoją tożsamość po dramatycznych wydarzeniach w Krakowie

Tożsamość odważnego seniora przez parę dni pozostawała nieznana. Na udostępnianych w sieci nagraniach wideo widać było tylko osobę, która wbrew niepełnosprawności prowadzi akcję ratunkową.

Obecnie nie ma już wątpliwości, że tym człowiekiem był 70-letni Patrick. Mężczyzna postanowił wystąpić publicznie, chcąc przeciąć wszelkie domysły dotyczące tajemniczego ratownika z przystanku.

„Już wszystko jest jasne. To ja” – powiedział w rozmowie z „Gościem Niedzielnym”.

W cieniu jednego z najbardziej dramatycznych wydarzeń ostatnich lat w sercu Krakowa, postawa 70-latka urosła do rangi symbolu bezinteresowności i wielkiej odwagi.

Kiedy dookoła panował terror, on porzucił kule ortopedyczne i pospieszył do postrzelonych. Nie posiadał broni, policyjnego munduru ani specjalistycznych środków opatrunkowych.

Dysponował za to czymś, co w tej krytycznej chwili okazało się najważniejsze. Miał w sobie pełną gotowość do ratowania bliźniego bez względu na ekstremalne ryzyko.