Mąż zapomniał o urodzinach żony. „Tego samego dnia kupił kwiaty koleżance z pracy”

• Beata zauważa płatność za kwiaty i wierzy, że mąż pamiętał o urodzinach
• Darek wraca z pracy, włącza mecz i pyta żonę o kolację
• Dopiero pytanie o kwiaciarnię uświadamia mu, jaki jest dzień
• Mąż tłumaczy, że zapłacił za kwiaty dla koleżanki, a współpracownicy mieli mu oddać pieniądze
• Córka zdradza, że przez lata przypominała ojcu o urodzinach mamy

„Kwiaciarnia, 180 zł” zobaczyłam rano na ekranie

W sekretariacie zwykle nie mam czasu patrzeć w telefon. Tego dnia rano zrobiłam wyjątek, bo czekałam na wiadomość od córki, która studiuje w Krakowie i często pisze między zajęciami. Zamiast jej imienia zobaczyłam powiadomienie z naszej aplikacji bankowej: „Kwiaciarnia, 180 zł”.

Poczułam przyjemne ukłucie w brzuchu, takie trochę dziecinne. Darek nigdy nie był mistrzem niespodzianek, ale czasem potrafił wrócić z tulipanami albo kupić moje ulubione ciasto z cukierni koło dworca. Pomyślałam, że może tym razem pamiętał bez podpowiedzi.

Nie powiedziałam nikomu w pracy, że mam urodziny. Pani Ewa od razu wyciągnęłaby z szuflady papierowe kubki i nastawiła kawę dla całego pokoju nauczycielskiego. Wystarczyło mi, że zerkałam na ekran i wyobrażałam sobie bukiet schowany gdzieś w domu.

Przez cały dzień czekałam na jego telefon

Przez cały dzień odbierałam telefony od rodziny i wpisywałam zwolnienia uczniów do systemu. Darek nie zadzwonił, ale po cichu go usprawiedliwiałam. Pracuje w magazynie, często jest tam hałas, trwa rozładunek, a kierownik kręci się obok, więc może nie chciał zdradzić planu przy kolegach.

W drodze do domu kupiłam świeży chleb i dwie porcje śledzi w śmietanie, bo Darek go lubi. Nawet nie przyszło mi do głowy, że powinnam kupić coś dla siebie. Urodziny po dwudziestu latach małżeństwa nie wyglądają przecież jak dawniej, ale liczyłam przynajmniej na bukiet na stole.

W przedpokoju było ciemno. Z salonu dobiegał głos komentatora sportowego, a Darek siedział na kanapie w rozciągniętej koszulce i patrzył w telewizor. Na stoliku stała szklanka z herbatą, pilot i otwarta paczka paluszków.

„Co będzie na kolację?” zabolało bardziej, niż chciałam przyznać

Darek odwrócił głowę dopiero, kiedy postawiłam torbę z zakupami przy kuchennym blacie. Powiedział zwyczajne „cześć”, po czym zapytał, czy zrobię kanapki, bo on od rana zjadł tylko drożdżówkę. Przez chwilę stałam z ręką na uchwycie lodówki i czekałam na dalszy ciąg.

Nie doczekałam się niczego więcej. Żadnego uśmiechu, żadnego „usiądź”, żadnego spojrzenia w stronę sypialni, gdzie, jak myślałam, miał czekać prezent. W końcu zapytałam spokojnie, gdzie są kwiaty. Darek zmarszczył brwi, jakbym pytała o coś zupełnie niezwiązanego z naszym wieczorem.

- Jakie kwiaty?

Pokazałam mu telefon z powiadomieniem. Patrzył najpierw na ekran, potem na mnie, a za jego plecami wciąż trwał mecz. Wtedy jego twarz zmieniła się tak wyraźnie, że nie musiał nic mówić. Dopiero wtedy dotarło do niego, jaka jest data.

„To była zrzutka”

Darek wyłączył dźwięk w telewizorze i zaczął mówić szybko. Koleżanka z działu, Monika, miała urodziny, wszyscy składali się na kwiaty, a jego wysłali do kwiaciarni, bo był samochodem. Podkreślił, że przecież nie kupował ich sam dla niej i że pieniądze zaraz oddadzą mu gotówką.

Słuchałam go przy zlewie, nadal w płaszczu. Najgorsze nie było nawet to, że kupił kwiaty innej kobiecie. Najgorsze było, że wiedział o jej urodzinach i po drodze zatrzymał się w kwiaciarni, a o moich nie pamiętał, choć rano pił ze mną kawę.

- Beata, nie rób afery o bukiet. Przepraszam, zapomniałem.

Powiedział to ciszej, ale zaraz dodał, że ma dużo na głowie i że data mu uciekła. Włożyłam śledzie do lodówki, zdjęłam płaszcz i odwiesiłam go na wieszak. Bałam się odezwać, bo czułam, że jeśli zacznę, usłyszę tylko, że przesadzam.

Zosia powiedziała, kto przypominał Darkowi o moich urodzinach

Późnym wieczorem zadzwoniła Zosia. Słyszałam w tle gwar akademika i szelest jakiejś papierowej torby. Zaśpiewała mi sto lat, a potem powiedziała, że zamówiła mi przez internet mały zestaw herbat, bo pamiętała, że skończyła mi się jaśminowa.

Kiedy wspomniałam mimochodem, że tata chyba zapomniał, po drugiej stronie zrobiło się cicho. Zosia westchnęła i przyznała, że co roku dzień wcześniej wysyłała mu wiadomość z przypomnieniem. W tym roku pierwszy raz o tym zapomniała, bo miała kolokwium i wracała późno do pokoju.

Nie pamiętałam tych wiadomości, bo oczywiście nie miałam ich widzieć. Nagle jednak przypomniały mi się wszystkie urodzinowe poranki, kiedy Darek zjawiał się z kwiatami albo proponował wyjście na obiad. Przez lata uważałam, że po prostu dobrze pamięta daty, choć nawet rocznicę ślubu czasem mylił o dwa dni.

Powiedziałam mu, że nie chodzi o kwiaty

Po rozmowie z Zosią usiadłam naprzeciwko Darka przy kuchennym stole. Mecz już się skończył, a on przesuwał palcem po telefonie, chyba szukając kwiaciarni otwartej o tej porze. Powiedziałam mu, żeby niczego nie zamawiał, bo nie potrzebuję ratunkowego bukietu kupionego z poczucia winy.

- Nie chodzi o kwiaty. Chodzi o to, że przez cały dzień czekałam, aż przypomnisz sobie o mnie sam.

Darek odłożył telefon i długo patrzył w blat. Nie zaczął się tłumaczyć, co w jego przypadku było prawie dziwniejsze niż przeprosiny. Powiedział tylko, że nie zdawał sobie sprawy, jak bardzo liczyłam na to, że pamiętał sam., a potem zapytał, czy może jutro zabrać mnie na kolację.

Odpowiedziałam, że jutro zobaczę. To naprawdę były tylko kwiaty, a jednak dawno nic nie zabolało mnie tak bardzo i tak głupio. Leżąc później w sypialni, myślałam nie o Monice ani o tych 180 złotych, tylko o tym, ile jeszcze rzeczy w naszym małżeństwie trzymało się dotąd dzięki wiadomościom od córki.

Przedstawione historie są inspirowane prawdziwymi zdarzeniami. Nie odzwierciedlają jednak konkretnych wydarzeń ani rzeczywistych osób, a wszelkie podobieństwa do nich mają charakter przypadkowy.