Sprawę kontrowersyjnego wpisu, który ukazał się na profilu "Dzikie Kaczki" w serwisie Facebook, szerzej opisała "Wirtualna Polska". Dziennikarz przedstawił reakcje internautów oraz argumenty myśliwych, którzy alarmują, że szopy pracze stanowią coraz większe zagrożenie dla rodzimych gatunków zwierząt. Fotografia przedstawia myśliwego oraz 14 zastrzelonych szopów praczy, a z opisu wynika, że wszystkie zwierzęta zostały upolowane przez jednego mężczyznę w ciągu zaledwie trzech godzin, na odcinku około 300 metrów. Polowanie odbyło się na terenie sąsiadującym ze starymi drzewami i polem kukurydzy, w okolicach Zielonej Góry.
Autor wpisu zwrócił uwagę na skalę występowania szopów w tym miejscu. Jego zdaniem tak duża liczba drapieżników na niewielkim obszarze świadczy o poważnym problemie przyrodniczym. - Nigdy w znanej historii na terenie Polski drapieżne ssaki nie żyły w tak wysokich zagęszczeniach - napisano na profilu „Dzikie Kaczki”.
Autor ocenił również, że wieloletnie zaniedbania w ograniczaniu populacji szopów doprowadziły do katastrofy przyrodniczej. Skrytykował przy tym działania instytucji zajmujących się ochroną środowiska, zarzucając im nadmierną biurokrację i brak skutecznych rozwiązań.
W internecie wybuchła burza. Dlaczego szopy pracze są zagrożeniem?
Zdjęcie błyskawicznie zaczęło wywoływać emocje. Już po 12 godzinach od publikacji pod wpisem pojawiło się około 1350 komentarzy. Internauci podzielili się na dwa obozy: część poparła działania myśliwego, uznając odstrzał za sposób ochrony rodzimej przyrody. Inni nie kryli oburzenia widokiem martwych zwierząt i oskarżali mężczyznę o okrucieństwo.
Przeciwnicy odstrzału przekonują, że szopy nie powinny ponosić konsekwencji błędów popełnionych przez ludzi, którzy sprowadzili je do Europy. W ich ocenie zamiast zabijania należałoby rozważyć odławianie zwierząt, sterylizację i umieszczanie ich w odpowiednio przygotowanych azylach. Zwolennicy redukcji populacji odpowiadają jednak, że problem jest znacznie poważniejszy, niż może się wydawać na podstawie samego zdjęcia.
Szop pracz pochodzi z Ameryki Północnej i nie jest gatunkiem rodzimym dla Polski. Do Europy trafił za sprawą człowieka, a następnie zaczął rozprzestrzeniać się na wolności. W Polsce najwięcej tych zwierząt występuje na zachodzie kraju, skąd ich populacja stopniowo przesuwa się na wschód. Szopy są wszystkożerne i potrafią bardzo dobrze przystosować się do różnych warunków. Zjadają owoce, owady i inne drobne organizmy, ale również jaja oraz pisklęta ptaków.
To właśnie ich wpływ na rodzime gatunki budzi szczególne obawy przyrodników i myśliwych. - Szop to zwierzę inwazyjne. W Polsce nie żyło naturalnie - tłumaczył w rozmowie z "Wirtualną Polską" Tomasz, myśliwy z zachodniej części kraju. Rozmówcy WP zwracali również uwagę, że szopy mogą przenosić niebezpieczne pasożyty, a ich zdolność do przystosowania się do nowych siedlisk utrudnia ograniczanie populacji.
Szop miał wyjadać jaja zagrożonych ptaków. Jak ograniczyć populację tych zwierząt?
Autorzy profilu „Dzikie Kaczki” już wcześniej publikowali materiały pokazujące zagrożenia związane z obecnością szopów praczy. Na początku listopada udostępnili nagranie zwierzęcia wyjadającego jaja z ptasiego gniazda w szuwarach. Według opisu filmu szop miał zniszczyć lęgi w dwóch gniazdach rybołowów, ptaków należących do rzadkich gatunków występujących w Polsce.
Autorzy wpisu twierdzili, że straty te mogły mieć istotne znaczenie dla odbudowy krajowej populacji rybołowa. To jednak ich ocena przedstawiona w mediach społecznościowych. Spór wywołany fotografią dotyczy nie tylko samego polowania, lecz przede wszystkim sposobów ochrony przyrody przed gatunkami inwazyjnymi. Myśliwi przekonują, że bez zdecydowanych działań liczba szopów będzie nadal rosła, a konsekwencje odczują przede wszystkim rodzime ptaki i drobne zwierzęta. Z kolei przeciwnicy odstrzału podkreślają, że odpowiedzialność za pojawienie się szopów w Europie ponosi człowiek. Ich zdaniem należy szukać metod ograniczania populacji, które nie wymagają zabijania zwierząt.
Sama fotografia 14 zastrzelonych szopów nie pozwala ustalić wielkości populacji w całym regionie ani ocenić skuteczności konkretnego polowania. Pokazuje jednak, jak duże emocje budzi zarządzanie gatunkami inwazyjnymi.