Kochały go tłumy, nie miał obok siebie nikogo. Smutny finał życia króla polskiej piosenki

„Samotność to dla mnie swoboda”

Połomski nigdy nie udawał, że marzy o tradycyjnym domu pełnym dzieci. Kobiety za nim szalały, śpiewał o miłości, uchodził za jednego z największych amantów polskiej estrady, ale żoną ani ojcostwem nie był zainteresowany. „

Jestem samotny żaglowiec, jak żagiel na wzburzonym morzu. Bardzo mi to odpowiada, daje mi swobodę” – mówił jeszcze w 2016 roku w rozmowie z „Super Expressem”.

Nie zamierzał tłumaczyć się z własnych wyborów. Jeśli ktoś próbował zaglądać mu do sypialni, ucinał temat. Żartował nawet, że być może jest „niepołowiczny”, bo związek wymaga dzielenia życia na pół. Taki model przez dziesięciolecia mu odpowiadał. Koncertował, podróżował, spotykał się z ludźmi. Nie miał żony czekającej z obiadem, ale miał przyjaciół, znajomych, współpracowników i przede wszystkim swoją publiczność. Samotność nie oznaczała wtedy pustki. Oznaczała niezależność.

Nagle zabrakło ludzi, do których mógł zadzwonić

Z wiekiem jednak świat Połomskiego zaczął się kurczyć. Odchodzili przyjaciele i ludzie, z którymi spędził dziesięciolecia. W 2018 roku problemy ze słuchem zmusiły go do zakończenia kariery koncertowej. Dla człowieka żyjącego ponad 60 lat sceną była to ogromna zmiana. Jeszcze niedawno otaczały go światła, muzycy i publiczność. Teraz coraz więcej czasu spędzał sam w swoim mieszkaniu na warszawskim Mokotowie.

Pandemia jeszcze bardziej odcięła go od świata. I wtedy Połomski zaczął mówić o samotności zupełnie inaczej niż wcześniej.

„Całe życie byłem typem samotnika, ale zawsze miałem kogoś, do kogo mogłem zadzwonić, gdy chciałem porozmawiać. Dziś nie ma obok mnie nikogo... Wokół są już tylko puste miejsca” – wyznał.

Trudno o bardziej gorzkie zdanie w ustach człowieka, który przez większość życia tak konsekwentnie bronił swojej niezależności.

„Dawniej mi nie przeszkadzała. Teraz muszę się jej ciągle uczyć” – mówił o samotności

Nie oznacza to, że nagle żałował, iż nigdy się nie ożenił. Tego nie powiedział. Zmieniła się jednak sama samotność. Kiedyś była wyborem człowieka otoczonego ludźmi. Potem coraz częściej oznaczała ciszę.

Nie radził już sobie sam

Z czasem pojawiły się również problemy z codziennym funkcjonowaniem. Połomski coraz gorzej słyszał, pogarszała się jego pamięć. Zdarzało mu się gubić klucze, zapominać o prostych czynnościach czy kilkakrotnie kupować te same produkty. Stało się jasne, że życie w pojedynkę przestaje być bezpieczne.

Artysta już wcześniej mówił, że gdy nadejdzie moment, w którym nie będzie mógł samodzielnie mieszkać, dobrym rozwiązaniem będzie Dom Artystów Weteranów Scen Polskich w Skolimowie. To miejsce znał i wspierał. Latem 2021 roku właśnie tam zamieszkał. Miał własny pokój, całodobową opiekę, wyżywienie i innych artystów wokół siebie. Teoretycznie nie powinien być samotny. A jednak znów wybrał samotność. Tyle że tym razem wyglądała ona zupełnie inaczej.

Posiłki jadł sam w pokoju

Z relacji osób ze Skolimowa wynikało, że Połomski źle znosił nowe realia. Problemy ze słuchem coraz bardziej utrudniały mu rozmowy. Do tego dochodziły kłopoty z pamięcią. Bywały dni lepsze i gorsze. Coraz rzadziej szukał towarzystwa innych mieszkańców. Większość czasu spędzał we własnym pokoju. W czasie pandemicznych ograniczeń izolacja stała się jeszcze mocniejsza. Stołówka przez pewien czas nie działała normalnie, mieszkańcy jedli osobno. Później, nawet gdy znów można było spotykać się z innymi, Połomski nadal wolał posiłki w samotności.

Tęsknił za swoim mieszkaniem

Najbardziej przejmujący był motyw powrotu na Mokotów. Przez lata mieszkanie było jego bezpieczną przystanią. Znał sąsiadów, miał swoje rzeczy, swój rytm i własną przestrzeń. Po przeprowadzce do Skolimowa pojawiały się relacje, że właśnie za tym miejscem tęsknił. Jego menedżerka zapewniała, że mieszkanie stoi puste i artysta nadal może do niego wrócić. Problem polegał na tym, że nie mógł już funkcjonować tam całkiem sam. Potrzebowałby stałej opieki. Tak powstała sytuacja niemal bez dobrego rozwiązania. W Skolimowie miał bezpieczeństwo, lekarzy, opiekunów i ludzi wokół siebie. Na Mokotowie miał dom. Jednego nie można już było łatwo połączyć z drugim.

„Nie opuszcza już swojego pokoju”

W czerwcu 2022 roku „Super Express” informował, że kontakt z Połomskim stał się jeszcze trudniejszy. Na jedno ucho nie słyszał już wcale, do drugiego trzeba było mówić bardzo głośno. Nie pojawiał się na organizowanych dla mieszkańców spotkaniach. Według relacji ze Skolimowa coraz częściej pozostawał w pokoju. Jedna z mieszkanek mówiła, że nie chciał jadać z innymi, a na spacery wychodził dopiero wtedy, gdy wokół robiło się spokojniej.

Był przecież samotnikiem przez całe życie. Ale kiedyś po samotnym wieczorze następnego dnia wychodził na scenę, a przed nim siedziały setki albo tysiące osób. Teraz za drzwiami pokoju był korytarz domu opieki.

Ostatni rejs samotnego żaglowca

Jesienią 2022 roku zdrowie Połomskiego gwałtownie się pogorszyło. Po problemach wymagających operacji ponownie trafił do szpitala, tym razem z ciężką infekcją. Zmarł 14 listopada 2022 roku. Miał 89 lat.

Przez większość życia konsekwentnie płynął własną drogą. Nie pozwalał, by ktokolwiek narzucał mu sposób życia, nie tłumaczył się z braku żony ani dzieci, nie wpuszczał obcych do swojej prywatności. Był „samotnym żaglowcem” i długo właśnie tak było mu dobrze. Jednak pod koniec życia sam przyznał, iż samotność przestała być tą samą wolnością, którą przez lata tak bardzo cenił. Kiedyś wokół niego była „cała sala”. Na końcu zostały, jak sam powiedział - „puste miejsca”.