Justyna Święty-Ersetic o wstrząsającej historii z życia. "Wstawałam i kończyłam dzień z płaczem"

Justyna Święty-Ersetic to mistrzyni olimpijska i jedna z najbardziej utytułowanych polskich lekkoatletek. Choć jej kariera lśni od złotych medali, za sukcesami kryje się ogromna presja, która doprowadziła ją na skraj załamania. W szczerej rozmowie sportsmenka opowiedziała o mrocznej stronie sportu, walce z depresją i hejtem. "Sport zamiast dawać radość, ciągnął mnie w czarną otchłań" - wyznaje w programie "Sportowy Flesz Przemka Ofiary" na kanale Super Express Sport na YouTube.

"WSTAWAŁAM Z PŁACZEM". JUSTYNA ŚWIĘTY-ERSETIC O PIEKLE W SPORCIE I DEPRESJI |Sportowy Flesz

Miłość i nienawiść do biegania

Justyna Święty-Ersetic, podobnie jak wiele jej koleżanek z bieżni, ma ze sportem skomplikowaną relację. Z jednej strony to miłość i pasja, bez której nie wyobraża sobie życia, z drugiej – codzienna walka z własnymi słabościami, która potrafi doprowadzić do granic wytrzymałości.

- To jest bardzo trudna relacja, love-hate relationship. Kochamy i uwielbiamy to, co robimy, bo tak długo byśmy w tym sporcie nie wytrzymały - przyznaje lekkoatletka. - Ale jest też wiele takich momentów, w których mówimy, że już nam się tego nie chce i mamy tego po dziurki w nosie.

Jak sama mówi, sport od zawsze był częścią jej życia. Choć nie należała do dzieci, które zaczęły biegać, zanim nauczyły się chodzić, to energia rozpierała ją od najmłodszych lat. Ta sprawność, jak żartuje, niejednokrotnie pomagała jej w codziennym życiu.

- Mój tata do tej pory się śmieje, że przydało mi się to bieganie, bo inaczej nie zdążyłabym do szkoły. Nieraz musiałam biec z górki, ale zawsze zdążyłam - wspomina.

Przeczytaj także: Natalia Bukowiecka bliska podjęcia drastycznej decyzji. "Daję sobie 5 procent szans"

"Wstawałam z płaczem, kończyłam dzień z płaczem"

Sukcesy na bieżni przyniosły jej sławę, ale miały też swoją cenę. Ciągła pogoń za wynikami, presja i oczekiwania – zarówno własne, jak i otoczenia – w pewnym momencie stały się nie do zniesienia. Kiedy dołożyły się do tego problemy zdrowotne, mistrzyni znalazła się w najtrudniejszym momencie swojego życia.

- Sport, zamiast dawać mi radość, zaczął ciągnąć mnie w czarną otchłań. Wychodziłam na treningi, ale kończyłam je z płaczem. Nie sprawiało mi to żadnej satysfakcji - wyznaje poruszona.

To był moment, w którym uświadomiła sobie, że potrzebuje pomocy. Jak sama mówi, nie była już tą samą osobą, co kiedyś. Każdy dzień był walką.

- Wstawałam z płaczem, kończyłam dzień z płaczem. To była dla mnie totalna abstrakcja, bo to nie byłam ja. Na szczęście dzięki wspaniałym ludziom, na których trafiłam, udało się z tego wyjść - mówi Święty-Ersetic, nie kryjąc emocji. - Staram się gdzieś wypierać to z pamięci, ale fajnie, że udało się z tego wyjść i znowu czerpać radość z biegania.

"Stara, ona się już nie nadaje". Hejt w internecie

Kolejną mroczną stroną zawodowego sportu jest hejt, który w dobie mediów społecznościowych stał się wszechobecny. Anonimowi internauci bezlitośnie oceniają każdy słabszy występ, nie mając pojęcia, jak wygląda życie sportowca od kulis. Justyna Święty-Ersetic również musiała się z tym zmierzyć.

- Bardzo często słyszałam, że "Święty to już się skończyła", "jest za stara", "powinna ustąpić miejsca młodym". Ale ja w dalszym ciągu przywożę medale z Mistrzostw Polski i wywalczam sobie miejsce w sztafecie - tłumaczy. - Nauczyłam się brać do tego dystans. To, że nam czasami nie wychodzi, nie oznacza, że nie poświęcamy swojego życia i nie wylewamy potu na bieżni.

Podkreśla, że decyzja o zakończeniu kariery należy wyłącznie do niej i nikt nie ma prawa jej tego narzucać.

- Kiedy zakończę karierę, to będzie tylko i wyłącznie moja sprawa. Mogę sobie biegać nawet na poziomie 55 sekund i nikt mnie do niczego nie zmusi. Dopóki sprawia mi to frajdę, dlaczego mam z tego rezygnować? - pyta retorycznie.

Zobacz też: Przyćmiła nawet Anastazję Kuś! Cielisty strój sprawił psikusa pięknej biegaczce. Tylko spójrz

O czym myśli sprinterka podczas biegu?

Wielu kibiców zastanawia się, co dzieje się w głowie sprintera podczas kilkudziesięciu sekund morderczego wysiłku. Okazuje się, że nie ma tam miejsca na rozmyślanie o obiedzie. Liczy się tylko rytm i taktyka.

- Myśli się o tym, żeby nie zacząć za szybko, bo cię "pospawa". Nie można też zacząć za wolno. Kluczowe jest to, żeby zacząć w odpowiednim rytmie - wyjaśnia. - A wierz mi, że po tych najlepszych biegach, jak zapytasz większość biegaczy, to nie pamiętają nic.

Jak dodaje, podczas startu zupełnie odcina się od otoczenia. Hałas tysięcy kibiców na trybunach przestaje istnieć.

- Możesz być na stadionie, gdzie tysiące ludzi wrzeszczą, a ty po prostu nic nie słyszysz. W głowie jesteś tylko ty i twoje myśli - kończy Justyna Święty-Ersetic.

Zobacz też: Boniek odpowiada na krytykę po kontrowersyjnym wpisie. Przywołał fraszkę Tuwima

QUIZ. Letnie Igrzyska Olimpijskie nie mają przed Tobą żadnych tajemnic? Zdobądź choć 4/10!
Pytanie 1 z 10
Na start nie może być nic innego. Pierwsze nowożytne letnie igrzyska olimpijskie odbyły się w Atenach w roku:

Player otwiera się w nowej karcie przeglądarki

ROLKI